Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

CAMERES - «ΔΑΙΜΟΝΑ» - νέο single


Οι Cameres ανέβασαν ένα ακόμα καινούριο τραγούδι από τον τρίτο δίσκο που ηχογραφούν αυτό το διάστημα.
Το τραγούδι έχει τίτλο «Δαίμονα» και είναι σε στίχους και μουσική του Νίκου Γραμμάτου.
Ευχάριστη έκπληξη η συμμετοχή του Νίκου Μπάρδη από τα Διάφανα Κρίνα, ο οποίος έπαιξε ηλεκτρική κιθάρα και τρομπέτα. Επίσης ο Νίκος Γραμμάτος ηχογράφησε ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα και ο Τάσος Καραπαπάζογλου, έπαιξε μπάσο, πλήκτρα και έκανε τον προγραμματισμό, αλλά και την ηχοληψία για άλλη μια φορά, στο στούντιο Nemesis.

«Δαίμονα έλα να κεράσω κρασί
να σε ρωτήσω τι έχεις πάθει μαζί μου
Πλησίασε λίγο να σου δώσω φιλί
Ένας Ιούδας κατοικεί στο κορμί μου»


Το τραγούδι είναι την διάθεση σας για μετάδοση σε μορφή mp3 (download link).

mp3(download link)
https://www.dropbox.com/s/rv5grqxzuiv0l55/CAMERES%20-%20%CE%94%CE%91%CE%99%CE%9C%CE%9F%CE%9D%CE%91.mp3?dl=0
​ 
Δείτε το βίντεο εδώ
https://www.youtube.com/watch?v=JH9AAvhsH7U



Official links







ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΙΑΜΠΑΝΗ " Ατιτλο "

W . Eugene Smith Photo .
Ψάχνεις
κήπους μυστικούς
μέσα τους να κρύψεις
τα όνειρά σου .
Μονοπάτια ψάχνεις
να σε βγάλουνε στο φως
μα έχασες το δρόμο
κυνηγώντας μοναχά
μια αντανάκλαση .
Σου έταξαν πολλά
μα μόλις τώρα έμαθες
πως όλα ήταν λάθος ...
Σε γέλασαν και χάθηκες
σε κόσμους ψεύτικους
που λίγο -λίγο σβήναν
από το χάρτη ..
Μη ψάχνεις άδικα !
Φτιάξε αν μπορείς
το δικό σου μονοπάτι ,
ίσως αυτό
και να σε βγάλει
σε τόπους φωτεινούς
που τόσο πόθησες ... 
el.S~
`







ΜΟΥΣΙΚΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ "Ονειροβάτης" ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΘΑΛΑΣΣΕΛΗ


ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 3/6/17 ΩΡΑ 8:00 μ.μ ΣΤΟ ΓΚΑΖΙ ΑΘΗΝΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΜΟΥ ΣΥΛΛΟΓΗΣ "ΟΝΕΙΡΟΒΑΤΗΣ" ΣΕ ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ !!!

Κάνετε έγκαιρα την Κράτηση σας ή επικοινωνήστε μαζί μου.

Διαβάστε αναλυτικά το πρόγραμμα παρακάτω:
ΜΟΥΣΙΚΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ "Ονειροβάτης" ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΘΑΛΑΣΣΕΛΗ
Οι εκδόσεις ΒΕΡΓΙΝΑ και ο Σύλλογος παιδιών με Νεοπλασματικές παθήσεις (καρκίνο) «ΠΙΣΤΗ», σας Προσκαλούν στην ΜΟΥΣΙΚΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, αφιέρωμα στο ποιητικό έργο του ΑΝΤΏΝΗ ΘΑΛΑΣΣΕΛΗ με την παρουσίαση του βιβλίου του με τίτλο «ΟΝΕΙΡΟΒΑΤΗΣ»
Παρίσταται και στηρίζει την εκδήλωση Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΛΕΣΒΙΑΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ (Ο.Λ.Σ.Α. )
Ποιήματά του θα απαγγείλουν η ηθοποιός και σκηνοθέτης ΕΛΕΝΑ ΣΤΡΑΤΗ, ο ποιητής ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΝΙΣΤΗΣ και η ηθοποιός ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΤΖΟΓΙΑ
Ο Ανδρέας Δημητρέλης θα συνοδέψει με την κιθάρα του τις απαγγελίες και θα τραγουδήσει.
Ομιλητές θα είναι ο ποιητής ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ , ο ποιητής και πρόεδρος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΟΥΣΟΣ ο ποιητής και γενικός γραμματέας της πανελλήνιας ένωσης Λογοτεχνών ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ οι οποίοι και θα μιλήσουν για το ποιητικό του έργο.
Θα ακολουθήσει αφιέρωμα στη σημαντικότερη λυρική ποιήτρια Σαπφώ καθώς και αφιέρωμα στη λυρική ποίηση με ομιλητή τον συγγραφέα και ερευνητή ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΓΟΝΙΔΕΛΗΣ.
Η σκηνοθέτης και ηθοποιός ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ θα αποδώσει για πρώτη φορά στη Ελλάδα ρυθμική απαγγελία ποιημάτων της Σαπφώς από την Λέσβο, στο πρωτότυπο και στην Αιολική διάλεκτο με συνοδεία επτάχορδης αρχαίας Λύρας στην Μυξολυδική αρμονία που μελοποιούσε η Σαπφώ τας ποιήματα της. Απαγγελία στην καθομιλουμένη των ποιημάτων της Σαπφώς από την Συγγραφέα – φιλόλογο ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΛΙΖΑΚΗ
Από το πενταμελές μουσικό σχήμα αρχαιοελληνικών οργάνων ΕΥΕΛΔΏΡ θα ακουστεί το μοναδικό αρχαίο τραγούδι που έχει διασωθεί αυτούσιο, «ο Επιτάφιος του Σείκιλου» καθώς και άλλα αρχαιοελληνικά τραγούδια.
Στο τέλος της βραδιάς το εξαμελές μουσικό σχήμα «Δυτικά απ’ τ’ Αϊβαλί» θα μας διασκεδάσει με έντεχνη και ποιοτική μουσική όσο θα υπάρχει κέφι.
Χορηγοί επικοινωνίας , ο ραδιοφωνικός σταθμός LAVITA RADIO , ο Σύλλογος Νεοχωριτών Λέσβου Αττικής ο «Μπορός» και Λεσβιακός ιστότοπος διάσωσης της παράδοσης της Λέσβου «Μυτιληνιά διάλεκτος.»
Τα κέρδη από την πώληση του βιβλίου θα δοθούν στο Σύλλογο παιδιών με Νεοπλασμαστικές παθήσεις (καρκίνο) «ΠΙΣΤΗ», όπου θα υπάρχει εκπρόσωπος με το ανάλογο ενημερωτικό υλικό.
ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ / ΔΙΑΝΟΗΤΡΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΜΠΛΕΤΑ
Σάββατο 3 Ιουνίου 2017 ώρα 8 μ.μ Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 90 14 428 Μουσική σκηνή αρχιτεκτονική στο Γκάζι Ελασιδών 6 (στο ύψος Πειραιώς 116 κοντά στο μετρό Κεραμικός)

Είσοδος 6€ με μπύρα ή κρασί.





























ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΗ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ - ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΦΙΛΟΣ




Αυγουστίνη Παπανικολάου - 'Ενας αληθινός φίλος
Εκδόσεις - Οσελότος 
Έκδοση - Μάϊος 2017
Είδος -  Παιδική Λογοτεχνία 
Εικονογράφηση - Ντιάνα Νασιοπούλου 
ISBN - 978-960-564-508-3.


ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ


[...] στης ζωής τον πηγαιμό
είναι τόσο τυχερό
να βαδίζεις χέρι χέρι
μ’ έναν φίλο αληθινό [...]

Μέσα από τα παιδιά μας ελπίζουμε σε μια καλύτερη κοινωνία, που να αποδέχεται και να στηρίζει τη διαφορετικότητα, αφού ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ξεχωριστός, με τις δικές του δεξιότητες και ανάγκες.
Η εκπαίδευση μπορεί να χτίσει γέφυρες που αμβλύνουν το χάσμα της διαφορετικότητας, αναδεικνύοντας τα πολύτιμα ιδανικά της κατανόησης, της αγάπης και της αληθινής φιλίας.


Πώς και γιατί γράφτηκε το «ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΦΙΛΟΣ»

Της Αυγουστίνης Παπανικολάου

Καθώς τα τελευταία δέκα επτά χρόνια ασχολούμαι καθημερινά με την εκγύμναση σωμάτων και ψυχών ενηλίκων και παιδιών, όλο και περισσότερο διαπιστώνω την διαφορετικότητα μεταξύ των ανθρώπων.
Μια διαφορετικότητα φυσιολογική, αυτονόητη και απαραίτητη για την ισορροπία μεταξύ μας, αφού, όπως αποδεικνύεται, μέσα από αυτή την διαφορετικότητα όλοι αλληλοσυμπληρωνόμαστε.
Τα παιδιά, σαν τέλειοι παρατηρητές, εντοπίζουν αμέσως οποιαδήποτε συμπεριφορά παρεκκλίνει από τον μέσο όρο και η αντίδρασή τους εξαρτάται απόλυτα από τις προηγούμενες εμπειρίες τους, την ιδιοσυγκρασία τους και κυρίως από την εκπαίδευσή τους μέσα από το οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον.
Συνήθως τα παιδιά αποδέχονται την διαφορετικότητα, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που λόγω της άγνοιας μπορεί να εκδηλώσουν σκληρότητα ή ακόμα και επιθετική συμπεριφορά, η οποία, λόγω έλλειψης ενημέρωσης και εκπαίδευσης, μπορεί να οδηγήσει στο θλιβερό κι εκτεταμένο φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού (Bulling).
Παρ’ όλα αυτά, τα παιδιά είναι περισσότερο ευπροσάρμοστα από τους ενήλικες στην διαφορετικότητα, αρκεί να έχουν μια απάντηση σε κάποια ερώτηση που τους προκύπτει, όπως για παράδειγμα:
- Γιατί δεν μιλάει αυτό τα παιδάκι;
- Δεν μιλάει γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι! Άλλοι δεν βλέπουν και άλλοι δεν περπατάνε! Άλλοι είναι αδύνατοι και άλλοι εύσωμοι!
Και τότε αντιλαμβάνονται την διαφορετικότητα σαν μια φυσιολογική πραγματικότητα.
Με την ανάλογη εκπαίδευση καλλιεργείται στα παιδιά μας η αλληλεγγύη, το συναίσθημα της στήριξης, της αποδοχής, της αναγνώρισης ξεχωριστών ικανοτήτων – δεξιοτήτων και τελικά της υγιούς συναναστροφής και της πολύτιμης φιλίας.
Μέσα από τα παιδιά μας ελπίζουμε σε μια καλύτερη κοινωνία, που να αποδέχεται και να στηρίζει την διαφορετικότητα, αφού ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ξεχωριστός με τις δικές του δεξιότητες και ανάγκες.
Η εκπαίδευση μπορεί να κτίσει γέφυρες στο χάσμα της διαφορετικότητας, αναδεικνύοντας τα πολύτιμα ιδανικά της κατανόησης, της αγάπης και της αληθινής φιλίας.
Αυτό προσπαθεί να κάνει και το παρόν βιβλίο.
Αυγουστίνη Παπανικολάου

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ


Η Αυγουστίνη Παπανικολάου, που γεννήθηκε στην Αθήνα, είναι μητέρα δυο παιδιών και διαμένει με την οικογένειά της στο Μαρούσι.
Είναι καθηγήτρια φυσικής αγωγής, πτυχιούχος του Πανεπιστημίου
Αθηνών και γνωρίζει Αγγλικά και Γαλλικά.
Είναι Master trainer σε “Pilates Coach” και “Physio Pilates”.
Είναι Εισηγήτρια για πάνω από δέκα τέσσερα χρόνια σε σεμινάρια “Physio Pilates”, που διοργανώνονται από την Gymnastica σε όλη την Ελλάδα.
Ασχολείται και με τον χορό, ιδιαίτερα με το κλασσικό μπαλέτο και τον μοντέρνο χορό (κατέχει διπλώματα από την Βασιλική Ακαδημία χορού του Λονδίνου).
Εκτός από τα βιβλία της επιστήμης της διαβάζει πολύ και βιβλία ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας.
Το παιδικό διήγημα – παραμύθι «Ένας Αληθινός Φίλος» είναι η πρώτη της λογοτεχνική προσπάθεια.
Mail tinigmp@gmail.com

Η εικονογράφηση του βιβλίου έγινε από την ζωγράφο και συγγραφέα Ντιάνα Νασιοπούλου, που γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Είναι μέλος της ΕΕΤΕ και της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.
Πολλά βιβλία της έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Οσελότος», κι έχουν εικονογραφηθεί από την ίδια.



Κριτικές για το βιβλίο «Ένας αληθινός φίλος» της Αυγ. Παπανικολάου

i. Για πολλά χρόνια όντας δίπλα στα παιδιά της προσχολικής ηλικίας ,ως παιδαγωγός, ήρθα κοντά με γονείς που τα παιδιά τους, παιδιά με διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή, σύνδρομο Down ,αυτισμό, αναπτυξιακές δυσκολίες ,κινητικά προβλήματα , αντιμετώπιζαν την άνιση μεταχείριση από το σύστημα, το οποίο δεν έχει νομοθετικό πλαίσιο στήριξης των παιδιών πριν την ηλικία των 4 ετών. Πριν 3 χρόνια, αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά μου ,ως Διευθύντρια των παιδικών σταθμών του Δ. Ελευσίνας, εισηγήθηκα στο άρθρο 6 του νέου κανονισμού λειτουργίας, την ένταξη παιδιών με ιδιαιτερότητες στις τάξεις των παιδικών σταθμών, θέτοντας και τους όρους εκείνους που τα παιδιά αυτά θα υποστηριζόταν επιστημονικά και φυσικά οι γονείς θα είχαν στήριξη και βοήθεια στο μεγάλωμά τους. Προς τιμήν του Δήμου και όλων των αρμοδίων, η εισήγηση μου πέρασε ομόφωνα. Από τότε, κάθε παιδί με ιδιαιτερότητα όπως ο μικρός Θεόφιλος της ιστορίας της Αυγουστίνης βρίσκει μια θέση αποδοχής της διαφορετικότητας του, ως όμοιο με τα άλλα. Η Αυγουστίνη θίγει στην ιστορία της με ευαισθησία και τρυφερότητα, τη μοναδικότητα του αυτιστικού παιδιού, του παιδιού χωρίς λεκτική επικοινωνία ,του διαφορετικού εκ των συνθηκών, που ενώ ζει παράλληλα με τα άλλα παιδιά, βιώνει αρκετές φορές απόρριψη και απερίσκεπτη αντιμετώπιση. Τα μικρά παιδιά αποδέχονται ή δεν αποδέχονται τη διαφορετικότητα, ανάλογα με τη στάση των ενηλίκων… Η ιστορία της επιβάλλεται να διαβαστεί από τους ενήλικες πρωτίστως διότι τα παιδιά συνήθως ακολουθούν τις συμπεριφορές και τα πρότυπα των μεγάλων. Και ναι, τα παιδιά με αυτισμό είναι μοναδικά παιδιά και έχουν τόσες άλλες δοσμένες χάρες όπως ο μικρός Θεόφιλος …αρκεί να συνομιλήσουμε μαζί τους, όπως μας προτρέπει η Αυγουστίνη με μοίρασμα, συνύπαρξη, αληθινή φιλία!
Αυγουστίνη σε ευχαριστώ θερμά που μου θύμισες για άλλη μια φορά ,πως ότι κάνω για τα μοναδικά αυτά παιδιά στην καθημερινότητα μου, δεν πέφτουν στο κενό, ό λόγος σου, ως νέα επιστήμονας που καταπιάνεται τόσο υπέροχα με το ιδιαίτερο αυτό θέμα, το αποδεικνύει περίτρανα.
Με εκτίμηση
Κατερίνα Κολιοφώτη
Διευθύντρια των παιδικών σταθμών του Δ. Ελευσίνας
Παιδαγωγός προσχολικής ηλικίας, με ειδίκευση στο θεατρικό παιχνίδι, τη μουσικοκινητική αγωγή και το κουκλοθέατρο
ii. Το βιβλίο «Ένας αληθινός φίλος» είναι ένα συγγραφικό ταξίδι από μια μητέρα, επιστήμονα, που μέσα από τις γραμμές του επαναπροσδιορίζει έννοιες, όπως: φιλία, κατανόηση, αποδοχή και σεβασμός.
Προσφέρει την δυνατότητα στην παιδική φαντασία, να κατανοήσει το πώς είναι το να είσαι ιδιαίτερος, να έχεις άλλες ικανότητες, χωρίς αυτό να αποτελεί εμπόδιο στο να είσαι αποδεκτός από τους άλλους.
Είναι ένα βιβλίο που σίγουρα θα αγγίξει μικρές και μεγάλες ψυχές
Χάιφα – Μαρία Αλ Ταμπρούρι
Παιδίατρος – Ειδικευμένη παιδιατρικής νευρολογίας
Διδάκτωρ παιδιατρικής αλλεργιολογίας
Umea University Sweden
iii. Είναι ένα υπέροχο παραμύθι, το οποίο μας υπενθυμίζει πως όλοι είμαστε διαφορετικοί και όλοι ίσοι. Ένα παραμύθι το οποίο σχετίζεται με την πρόοδο της κοινωνίας μας, όσον αφορά την αποδοχή της διαφορετικότητας και την ευαισθητοποίηση του κόσμου απέναντι στην ειδική αγωγή.
Συγχαρητήρια!!
Δημάκης Βασίλειος, εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής

iv. Μια εξαιρετική ιστορία γραμμένη με αγάπη για τους μικρούς φίλους του βιβλίου!
Απλή και κατανοητή στα παιδιά αφηγείται με έξυπνο τρόπο την διαφορετικότητα...
Είναι σίγουρο πως οι μικροί αναγνώστες θα θέλουν συνέχεια να ακούν αυτή την
αφήγηση...
Μαρία Κοντούλη - Ειδική Παιδαγωγός.




















ΚΥΒΕΛΗ (13 Ιουλίου 1888 - 26 Μαΐου 1978)



Η Κυβέλη (Σμύρνη 13 Ιουλίου 1888 - Αθήνα 26 Μαΐου 1978) υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες ηθοποιούς και επί σειρά ετών κυριάρχησε σε ρόλους κωμικούς και δραματικούς (commedienne) μαζί με τη σύγχρονη και εφάμιλλή της Μαρίκα Κοτοπούλη.

Λέγεται ότι γεννήθηκε στη Σμύρνη (σύμφωνα με άλλες εκδοχές το 1884 ή το 1887) και από τη νηπιακή της ηλικία βρέθηκε υπό την προστασία του Δημητρίου Λεονάρδου (ανώτερου δημόσιου υπαλλήλου) και των θετών γονέων της, του παπουτσή Αναστάσιου Αδριανού και της συζύγου του Μαρίας, που εργαζόταν στην οικία Λεονάρδου και η οποία είχε βρει τη μικρή έκθετη Κυβέλη το 1890, με ένα μενταγιόν στο λαιμό που έφερε το όνομά της.
Το θεατρικό της ταλέντο αναπτύχθηκε αυθόρμητα στις προσπάθειες που κατέβαλε για να ξαναφέρει το χαμόγελο στους θετούς γονείς της, που είχαν χάσει τον γιο τους στη Βραζιλία. Στο σπίτι του ζεύγους Αδριανού γνώρισε τη μικρή Κυβέλη ο καθηγητής ορθοφωνίας και απαγγελίας Μ. Σιγάλας, ο οποίος, αφού της έδωσε κάποια σειρά μαθημάτων το Μάρτιο του 1901, την παρουσίασε σε επίδειξη των μαθητριών του. Η Κυβέλη Αδριανού πήρε το πρώτο βραβείο που στάθηκε αφορμή για να αλλάξουν τα σχέδια των γονιών της να την κάνουν μοδίστρα.
Την ίδια εποχή άρχισε να λειτουργεί η Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου και η Κυβέλη γράφτηκε σ΄ αυτήν παρότι δεν είχε συμπληρώσει τα 15 της χρόνια. Τρεις μήνες όμως μετά, το Σεπτέμβριο του 1901, η σχολή εκείνη έκλεισε και προσέλαβε την Κυβέλη ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος στο θεατρικό όμιλο της Νέας σκηνής, που άρχισε τότε να καταρτίζεται από νεαρούς ερασιτέχνες, μεταξύ των οποίων ήταν ο Σωτήρης Σκίπης, ο Μήτσος Μυράτ, ο Διονύσης Δεβάρης, ο Άγγελος Σικελιανός και η αδελφή του Ελένη Πασαγιάννη. Στην πρώτη εμφάνιση της «Νέας Σκηνής» στη θεατρική παράσταση που δόθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών προς τιμή Ρουμάνων φοιτητών του Πανεπιστημίου, η Κυβέλη εμφανίζεται για πρώτη φορά στον πρωταγωνιστικό ρόλο ως Ιουλιέτα, στη πασίγνωστη σκηνή του κήπου του γνωστού έργου του Σαίξπηρ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα.
Την επιτυχία της εκείνη ακολούθησαν οι εμφανίσεις της στην «Άλκηστη» του Ευριπίδη ως θεραπαινίδα, στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν ως Εδβίγη, στη «Λοκαντιέρα» του Κάρλο Γκολντόνι ως θεατρινούλα, εκ των οποίων η θεατρική αναγνώρισή της υπήρξε γενική τόσο εκ μέρους του κοινού όσο και των κριτικών του θεάτρου. Έκτοτε αποτέλεσε κύριο πρόσωπο της Νέας Σκηνής και από τον ρόλο «του κακόμοιρου» που υποδύθηκε στο έργο του Αλφόνς Ντωντέ «Αρλεζιάνα» (28 Ιουλίου 1902) άρχισε να μεσουρανεί στη θεατρική σκηνή.
 Η Κυβέλη σε φωτογραφία
του 1926 και σε ηλικία
38 χρονών
Το 1906 δημιουργεί δικό της θίασο με τον Κ. Σαγιώρ, που διαλύθηκε σε λίγους μήνες λόγω αναχώρησής της στο Παρίσι. Με την επιστροφή της και μετά από μικρή συνεργασία με τον Σαγιώρ δημιουργεί αποκλειστικά δικό της θίασο. Μέχρι το 1932 η Κυβέλη ως θιασάρχης και πρωταγωνιστής ανέβασε πολλά έργα σημαντικών συγγραφέων Ελλήνων και ξένων μεταξύ των οποίων των Γρ. Ξενόπουλου, Σ. Σκίπη, Σπ. Μελά, Δ. Κορομηλά, Δ. Ταγκόπουλου, Πρίγκιπα Νικολάου, Θ. Συναδινού, Π. Χορν, Ι. Πολέμη, Δ. Μπόγρη, Αρ. Προβελέγγιου, Ν.Ι Λάσκαρη, Μ. Λιδωρίκη, Ίψεν, Ντ΄ Αννούτσιο, Μαίτερλιγκ, Γκόργκυ.
Το 1932 και 1934 συνεργάσθηκε με την καθιερωμένη αντίπαλό της Μαρίκα Κοτοπούλη, ως καλλιτεχνική αντίδραση στη δημιουργία του Εθνικού Θεάτρου (που είχε ιδρύσει ο τότε Υπουργός Παιδείας και μετέπειτα σύζυγός της Γεώργιος Παπανδρέου). Στη συνέχεια για οικογενειακούς λόγους αποσύρθηκε από τη σκηνή με μία μόνο έκτακτη εμφάνιση το 1942σε παραστάσεις του έργου του Σ. Μελά «Πίσω στη Γη».
Τον Απρίλιο του 1943 διαφεύγει με καΐκι στη Μέση Ανατολή, ακολουθώντας το σύζυγό της Γεώργιο Παπανδρέου στονΛίβανο, στην Αίγυπτο και στην Ιταλία, για να γυρίσει μετά την απελευθέρωση στην Αθήνα το 1944. Με την επιστροφή της και από το καλοκαίρι του 1950 συνεργάζεται με τη Μαρίκα Κοτοπούλη στο έργο «Τα παιδιά του Εδουάρδου», ακολούθως με το Εθνικό Θέατρο στο έργο «Δάφνη Λορεόλα» και το 1952 ξαναεμφανίζεται με τη Μαρίκα Κοτοπούλη στο έργο του Ζαν Κοκτώ «Τρομεροί γονείς».

Κινηματογράφος

Κακός δρόμος (1933)
Αστέρω (1937), με την κόρη της, Αλίκη Θεοδωρίδου - Νορ.
Η άγνωστος (1954) Λίνα Φλεριανού. Παίζει με την κόρη της, Αλίκη Θεοδωρίδου-Νορ, και την εγγονή της, Κυβέλη Θεοχάρη.

 Με τον Γ. Παπανδρέου 

Προσωπική ζωή

Η Κυβέλη παντρεύτηκε τρεις φορές: πρώτα τον μεγάλο ηθοποιό Μήτσο Μυράτ, με τον οποίο απέκτησε τον Αλέξανδρο και τη μετέπειτα γνωστή πρωταγωνίστρια Μιράντα Μυράτ, στη συνέχεια τον θεατρικό επιχειρηματία Κώστα Θεοδωρίδη, με τον οποίο απέκτησε την επίσης γνωστή πρωταγωνίστρια Αλίκη Νικολαΐδη - Θεοδωρίδη (σύζυγο του Πωλ Νορ - Νίκου Νικολαΐδη), και τέλος τον Γεώργιο Παπανδρέου (δεύτερη σύζυγος, με τον οποίο απέκτησε έναν ακόμη γιο τον Γιώργο), γιος του οποίου (από προηγούμενο γάμο) ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος υπήρξε και η μεγάλη της αδυναμία μέχρι το θάνατό της. Ως σύζυγος του Έλληνα Πρωθυπουργού αποτελούσε επί χρόνια το επίκεντρο της κοινωνικής ζωής στην Αθήνα.

Πολιτικές Προεκτάσεις

Η Κυβέλη μαζί με τη Μαρίκα Κοτοπούλη αποτέλεσαν για το θεατρόφιλο κοινό τα «ιερά τέρατα» του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου που δέσποζαν επί δεκαετίες. Οι πολιτικές πεποιθήσεις αυτών των ηθοποιών είχαν επηρεάσει και τη δημοτικότητά τους, ιδιαίτερα στη θερμή περίοδο του Εθνικού Διχασμού, κατά την οποία οι θεατρικές τους παραστάσεις αποτελούσαν πολιτικά γεγονότα. Οι βενιζελικοί έσπευδαν να χειροκροτούν την Κυβέλη και οι αντιβενιζελικοί τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Οι θαυμαστές τους πολλές φορές προκαλούσαν επεισόδια, όταν συναντιόντουσαν μετά τις θεατρικές παραστάσεις στους αθηναϊκούς δρόμους.https://el.wikipedia.org/




"Ο γλάρος" του Άντον Τσέχωφ, Εθνικό Θέατρο, 1957.
Λυκούργος Καλλέργης (Ευγένιος Σεργέγεβιτς Ντορν), Κυβέλη (Ειρήνα Νικολάγιεβνα Αρκάντινα), Δέσπω Διαμαντίδου (Πωλίνα Αντρέγιεβνα), Βάσω Μανωλίδου (Νίνα Νικολάγιεβνα Ζαρέτσναγια), Θάνος Κωτσόπουλος (Βόρις Αλεξέγιεβιτς Τριγκόριν).
(από το αρχείο του Εθνικού Θεάτρου)
http://totheatro.blogspot.gr/2013/05/






Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

ΣΤΕΛΛΑ ΠΕΤΚΑΡΗ - 5 ΠΟΙΗΜΑΤΑ


i. 
Κρύβοντας την ψυχή μου…
σκιάζοντας εσκεμμένα…
τους περίεργους γύρω μου,
θα θυμάμαι πάντα…
πως τελικά την «γονάτισα» μόνο…
για τα χείλια που έβρεξα,
με τόσο μεράκι και πάθος!

Ίσα ψυχή μου να φέρεις μια βόλτα…
για πάρτη των ονείρων σου…
και για μια αγάπη μόρτισσα …
που ΄μεινε στον πάτο ενός ποτηριού
που τελικά δεν ήπιες.

Αλάνι αγέρωχο σ’ έπλασε ο πατέρας σου…
κι η εμμονή στα λάθη σου…
σ’ έφτιαξε αρχόντισσα & αναρχικιά…
για να ζωγραφίζεις … με νότες άηχες,
το βάθος & το πλάτος…
μιας ζωής με μεδούλι χωρίς προορισμό!
Στέλλα Πετκάρη



ii.

Ό,
τι πόθησα, το κέρδισα.
Ό,τι ορέχτηκα, το γεύτηκα
κι ό,τι ονειρεύτηκα...
το κράτησα αγκαλιά!
Τις μάχες και τις θάλασσες...
μόνη τις κουμαντάρισα
κι αλάργα στη δική μου τη ζωή,
πάντα θα κάνω εγώ!
Στέλλα Πετκάρη





iii

Κείνες τις ώρες της μοναξιάς,
κείνες τις στιγμές αυτογνωσίας, που αγωνίζομαι
να κατανοήσω συμπεριφορές,
συγχώρεσα… και συνέχισα να κατανοώ.
Αποδέχθηκα πως τα ακάρεα στη μέρα μου…
τα εδραίωσα λόγω της ασημαντότητάς τους!
Απέδειξα όμως,πως όσο κι αν πεινώ…
δεν προσφαϊζω με γυμνοσάλιαγκες!
Κι αν δεν θέλησα να σηκώσω το τακούνι
για να τους πατήσω...
ήταν γιατί αγάπησα τα παπούτσια μου!
Μακάρι να καταλάβουν ότι δεν γεννήθηκα για να χάνω….
διαφορετικά...
θα αναγκαστώ να μισήσω τα παπούτσια μου!
Στέλλα Πετκάρη






iv.

Κέρνα το παρελθόν,
ένα ποτήρι από μένα,
να ‘ρθει να κάτσει δίπλα μου,
κουβέντα να του πιάσω.
Kι αφού χαλαρώσουμε κι οι δυο …
σεργιάνι να το πάω.

Σε όσα μου στέρησε…
και σ΄ αυτά που με φόβισε.
Σε όσα όνειρα έπνιξε
και σ΄ αυτά που μου πρόδωσε.
Σε όσα μου χάραξε…
με αχνάρια τα δεκάδες «γιατί».

Κι όταν μας βρει η χαραυγή,
απάνω του να γείρω.
Να κάψουμε σκάρτες στιγμές,
στάχτη να κάνουμε εικόνες παλιές…
μέχρι να τ΄ αγαπήσω!
Στέλλα Πετκάρη


v.

Οι μεγάλοι έρωτες……
σκεπάζονται με σεντόνι, τη νυχτιά
ανασαίνουν μ΄ οξυγόνο, το «μαζί»
έχουν προσκέφαλο, μια πόρτα κλειδωμένη
και κουβαλάνε, την αμαρτία ρούχο.

Κρύβουν το μεγαλείο της ηδονής τους
από αδηφάγα μάτια και νηστικές καρδιές.
Φυλάνε την ανάταση της ψυχή τους
απ΄ τα «πρέπει» των συμβιβασμένων
κι αψηφούν το καθαρτήριο των αναμάρτητων.

Το ξημέρωμα…
ξεκλειδώνουν γυμνοί και λυτρωμένοι,
χάνονται στα σοκάκια μιας ανάμνησης,
παραμένοντας ολόλευκοι, μέχρι την επόμενη φορά!
Στέλλα Πετκάρη
(Από την Ποιητική Συλλογή "Ζήσε... Αν Τολμάς!")







ΑΡΣΙΝΟΗ ΒΗΤΑ " ΖΩΗ "

Accordion Girl  - Painting by Marta Zamarska





Μπορούσες να τη δεις σε αυτή τη γωνιά του πολυσύχναστου σταθμού. Είχε λυμένα τα μαλλιά της ολόισια να αγκαλιάζουν τον τρυφερό νεανικό λαιμό.Όρθια στεκόταν.Mπορούσες να τη δεις να αγγίζει με τα ακροδάχτυλά της απαλά τις νότες που άλλοτε χαρούμενες, άλλοτε λυπημένες ξεχύνονταν στον αέρα. Οι πολυάσχολοι περαστικοί ανέβαιναν και κατέβαιναν από τα τρένα κι έτρεχαν πίσω από το χρόνο. Να προλάβουν, να προλάβουν, να είναι στην ώρα τους, να είναι εκεί που τους καλούσε η καταπιεστική ανάγκη για επιβίωση.
Κι εκείνη συνέχιζε να παίζει στο ακορντεόν της μελωδίες ανθρώπινες. Κάποιοι έριχναν μια ματιά κοροϊδευτική, την περιγελούσαν, την αγνοούσαν, αδιαφορούσαν.Δεδομένη η παρουσία της εκεί... Κάποιοι -οι λιγότεροι- στέκονταν ευλαβικά μπροστά της άκουγαν τη μελωδία, άκουγαν τους ήχους που στάλαζαν βάλσαμο στην καρδιά τους.Δεν ξεχώριζε τα πρόσωπά τους μα ήξερε πως η άγνοια κι η έπαρση ταξίδευαν μαζί στο ίδιο βαγόνι. Η σοφία και η ταπεινότητα ταξίδευαν επίσης. Αλλά με άλλο τρένο. Και συνέχιζε να παίζει...μέχρι να βραδιάσει. Τότε με ανάλαφρο βήμα χανόταν στη στροφή του δρόμου...






ΙΩΑΝΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ - ΛΟΓΟΥ ΕΡΓΟΧΕΙΡΑ


Ιωάννα Αθανασιάδου - Λόγου Εργόχειρα
Εκδόσεις - Βεργίνα
Έκδοση - Απρίλιος 2017
Είδος - Ποιητική Συλλογή
Σελίδες - 80
Σχήμα - 17Χ224
ISBN - 618-5215-28-4

Ο πίνακας του εξωφύλλου είναι της Σταυρούλας Ζβε.

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ 

ΓΛΥΠΤΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ 


Άυλα πρόσωπα λαξεμένα στους βράχους,
άπονη η ζωή στα κατάρτια του ανέμου.
Θολά τα πρωινά κι οι βράχοι σκληροί.
Πληγώνουν!
Ψυχές σκαρφαλωμένες στη μοίρα
ισορροπούν σε μια χούφτα ήλιο,
αγωνίζονται με το άπιαστο.
Κανείς ποτέ δεν έμαθε τον πόνο της αγάπης τους,
οι θύελλες σφυρίζουν.
Χιλιάδες βράχοι ανθρωπόμορφοι
αναμετριούνται με την άβυσσο,
παλεύουν οι αντρειωμένοι με τα κορμιά τους.
Πόσος πόνος να χαράξουν τη μορφή τους,
να κερδίσουν μια πατρίδα.
Σκληρός ο αγώνας,
η πέτρινη σάρκα πονά.
Κι οι βράχοι μαλακώνουν απ’ τη θλίψη τους,
τ’ αγέρι θρηνεί σπαρακτικά.
Βλέφαρα γερτά λαξεμένα στους βράχους,
αθάνατα, σιωπηλά γλυπτά. 





ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ 

i.Η ΔΡΑΜΑ

Ένας ήλιος κατακόκκινος στο μονοπάτι του ανέμου.
Τα ξέφτια του στα κλαδιά, στα πέτρινα σπίτια, στα χαλάσματα.
Η πόλη παλιά όσο κι οι αναμνήσεις.
Σκαρφαλωμένη στους μεγάλους κισσούς, τους υγρούς τοίχους,
στα περιστέρια που πετούν αναστατωμένα.
Καραβάκι στα νερά, νανουρίζει τους ανθρώπους της,
γερνά μαζί τους.
Τα πρόσωπα ξεθωριασμένα στα πέτρινα σοκάκια,
οι ομιλίες κεριά στα παραθύρια.
Κανείς δεν προσπαθεί ν' αλλάξει την πορεία των ημερών.
Το σχήμα τους θολό και δυσδιάκριτο,
χάνεται στα στενοσόκακα, κρύβεται στις σκιές,
στα ξέφωτα χαμογελά.
Ο χρόνος φέρνει τη λύτρωση.
Τα λόγια τους καρτερικά,
οι κάμαρές τους γαλήνιες.
Η πόλη γέρνει στα σώματά τους,
πλαγιάζουν μαζί ειρηνικά.
Τα κουρασμένα της ρολόγια χτυπούν στα καλντερίμια,
οι ψηλοί τοίχοι καθρεφτίζονται στα λιμάνια της σιωπής.
Οι σκιές αγρυπνούν τις νύχτες,
μοσχοβολούν γιασεμί τα δειλινά.
Κι οι άνθρωποι βγαίνουν απ' τις φωτογραφίες τόσο νέοι.
Συγυρίζουν τους χρόνους,
βάφουν τα δρομάκια με τ’ ασήμια του φεγγαριού,
περιμένουν στις εξώπορτες,
ποτίζουν τα γεράνια τους στις γλάστρες,
μετρούν τα φθινόπωρα με τα χρυσάνθεμα στις αυλές τους.
Ήσυχοι κι ανίδεοι μαζί.
Κι η σιωπή μενεξεδιά,
τα περάσματα δροσερά,
ο θάνατος αθώος.
Ο ένας γέρνει στην ψυχή του άλλου,
η πόλη γέρνει στους ώμους τους.
Τα παραθύρια ανοιγοκλείνουν τις μέρες τους,
τα μάτια τους γεμίζουν ουρανό.
Διαβάτες ξένοιαστοι
κι ερωτευμένοι με τη μικρή τους πόλη παντοτινά.

❀   ❀   ❀    ❀
ii. ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Μπιγκόνιες κρεμασμένες στα μπαλκόνια οι αναμνήσεις,
όνειρα μυρωμένα στον αμάραντο καιρό.
Κι ο χρόνος μικρό καλοκαιράκι γεμάτο αρώματα.
Στ’ ακρόπρωρα των παλιών υδρορροών
φεγγίζουν τα μάτια κάποιας γοργόνας.
Στο χώμα, το χρώμα της αθωότητας.
Ξεσπάθωτες οι σταγόνες της βροχής στα κεραμίδια,
ανηφορίζουν οι αμαξάδες τα καλντερίμια,
ξυπνώντας τις ανοιξιάτικες κάμαρες.
Ο πυρετός του καλοκαιριού στα ναζιάρικα δελφίνια,
το τραπέζι στρωμένο με χαμομήλια και δαφνολούλουδα.
Στα μέτωπα των αλόγων μαβιές χάντρες,
ο χρόνος, αλήτης στους χωματόδρομους.
Οι αναμνήσεις, φωνές απ’ το βάθος του χρόνου,
μάτια που μας περιμένουν στο τέλος του δρόμου.
Ονειρεύονται τα τρένα που διασχίζουν την ομίχλη
και οι παιδούλες με τις ηλιαχτίδες στα βλέφαρα.
Ονειρεύονται και τα εικονίσματα στα ερημοκλήσια,
χαμογελούν οι ολόσωμοι άγιοι οι καρφιτσωμένοι στα πουκάμισά μας.
Στους φράχτες με τις βατομουριές
μενεξεδένια φορέματα μικρών κοριτσιών,
χάρτινα βαρκάκια στα ρυάκια της βροχής.
Άσπρα σπίτια καθρεφτίζονται στα κύματα,
τ’ αγάλματα σιγοψιθυρίζουν στις ασβεστωμένες κάμαρες.
Οι ψυχές ακολουθούν τα μονοπάτια των ονείρων,
φιλούν τ’ άγρια άλογα των ουρανών.
Τ’ αστέρια, σύμβολα στο σεληνόφωτο, 
 οι ευχές γράμματα στις γειτονιές των αγγέλων

❀   ❀   ❀    ❀
iii. ΠΕΤΡΙΝΑ ΟΝΕΙΡΑ
Γυναίκες πετρωμένες σ' ακρόπρωρα,
τα περιστέρια τους απολιθωμένα.
Τρομαγμένα τα καράβια τους,
τα δάκρυά τους μαρμαρωμένα.
Έγειραν στο χώμα απροστάτευτες,
κυρτωμένες, μοναχικές αγάπες.
Αμίλητες λησμονημένες άνοιξες,
ακοίμητες φωνές.
Μόνες να συντροφεύουν τον άνεμο,
να στρώνουν τα πέτρινα μονοπάτια.
Χλωμά νυχτολούλουδα στα πέλαγα,
αδύναμες πνοές.
Όνειρα της ερημιάς ακίνητα,
πέτρινες σιωπές.
Βράχοι ερημωμένοι κι άσημοι,
πανέρημες σκιές. 

❀   ❀   ❀    ❀

iv. ΤΑΞΙΔΙ 


Ένα ταξίδι είν’ η ζωή, κι εμείς περαστικοί στους απάτητους δρόμους 
της… 

Γεμίζουμε άγριες φράουλες την ποδιά μας,
μαζεύουμε γοργόνες απ’ τα κύματα,
κοιμόμαστε πλάι στα κοράλλια των βυθών.
Η σάρκα μας, φύλλα του φθινοπώρου,
η ψυχή μας, πρωτοβρόχι,
το τραγούδι μας, οι πρώτες καταιγίδες του χειμώνα.

Οι χιλιάδες μικρές στάλες της βροχής χορεύουν με τα κυπαρίσσια,
παραμερίζουν οι διαβάτες για να περάσει ο αέρας ο βιαστικός,
ξεροβήχουν τα καλντερίμια κάτω από τα πέλματα των αλόγων
που οδηγούν ωραίοι έφηβοι.

Τα ποτάμια ολοένα ταξιδεύουν,
τρέχουν ασταμάτητα των γλάρων οι φωνές πίσω από τα καράβια,
τα κορίτσια τραγουδούν στις γειτονιές
για ταξίδια που ποτέ δεν τελειώνουν.

Ταξίδια στα μάτια των αγαπημένων,
στα κοχύλια που ξεβράζει η θάλασσα,
στους επιτάφιους τους γεμάτους κεριά,
στις απέραντες ακρογιαλιές των πελαργών.
Κι οι κάμποι χρυσοί στο προσκεφάλι μας,
οι ονειροδείκτες γυρίζουν σαν τρελοί στα εξωκλήσια,
ζωντανεύουν των βράχων οι αγιογραφίες.

Οι δρόμοι ζεστές αγκαλιές γίνονται,
τα δέντρα γνώριμοι παλιοί,
τα μονοπάτια στοργικά.

Ένα περιστέρι μάς κοιτάζει κατάματα,
κλείνουμε το μικρό του σώμα στις χούφτες μας,
αφήνουμε τον άνεμο να μπει στην κάμαρή μας.

Ένα ταξίδι είν’ η ζωή,
κι εμείς περαστικοί στους απάτητους δρόμους της. 

❀   ❀   ❀    ❀

v. ΨΑΡΟΠΟΥΛΑ

Στου πελάγου την άκρη, μικρή ψαροπούλα, λικνίζεσαι.
Βάζεις τον ήλιο στο ταγάρι σου,
τον ωκεανό στην ποδιά σου,
τριγυρνάς αρχόντισσα σε βότσαλα και φύκια.
Σκερτσόζα και τσαχπίνα,
ξελογιάζεις τον βυθό,
αναπνέεις τον βοριά και τον μαΐστρο,
αραδιάζεις τα κύματα στη ράχη του ορίζοντα.
Βαριές οι πατημασιές του Ποσειδώνα στα λαμπερά χαλίκια,
κι εσύ αρμενίζεις στις αγκάλες των γοργόνων,
με το κόκκινο και το μπλε στα κουπιά σου,
με τη γαλανόλευκη στα πανιά σου.
Βαρκούλα λυγερή που ημερεύεις τη φοβερή θάλασσα,
που παίζεις κρυφτό με τα μαριόλικα μάτια της!
Γυφτοπούλα μες στη νιότη του ήλιου,
με τα φουστάνια τα χρωματιστά, με τα μαλλιά τα ξέπλεκα!
Τριγυρνάς στα πανηγύρια των αυγερινών,
ρίχνεις τις πλεξούδες σου να σκαρφαλώσουν οι αστερίες και οι ιππόκαμποι.
Και τα δίχτυα σου γεμάτα κύματα και δειλινά,
τραγούδια και μελαμψές νύχτες.
Μικρή ψαροπούλα με τα σκαριά από ουρανό κι αστέρια,
με την περπατησιά της θάλασσας!
Γλιστράς απαλά στο λευκό του ονείρου,
μαγεύεις τους καπετάνιους των ανέμων.
Με άγκυρα από άγρια κρίνα,
με πλώρη από παιχνιδιάρικα δελφίνια.
Ψιθυρίζεις σε κοράλλια κι ασημένιες τρίαινες,
νανουρίζεις τους ήλιους και τα χρυσά πέλαγα.
Αρχοντοπούλα του μεσημεριού και του κατάλευκου ύπνου,
ειρήνη του απέραντου γαλάζιου!



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Ιωάννα Αθανασιάδου γεννήθηκε το 1965 στη Δράμα όπου ζει κι εργάζεται ως φιλόλογος. Σπούδασε στο Α.Π.Θ και είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. Έχει εκδόσει τρεις ποιητικές συλλογές: 
α) ΨΙΘΥΡΟΙ ΣΤΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ( ποιήματα και ποιητικά πεζά), εκδόσεις Βεργίνα, 
β) ΣΩΜΑ ΦΥΛΑΧΤΟ, εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 
γ) ΛΟΓΟΥ ΕΡΓΟΧΕΙΡΑ, εκδόσεις Βεργίνα. 
Στο βιβλίο Η ΣΑΓΗΝΕΥΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ υπάρχουν ποιήματά της μεταφρασμένα στα Ιταλικά από τη Γεωργία Χαϊδεμενοπούλου 
(LA SEDUCENTE FORZA DEL MARE ποιήματα της Ioanna Athanasiadou και του Giovanni Campisi, Edizioni Universum). 
Ποιήματά της έχουν βραβευθεί και διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και σε τοπική εφημερίδα της Δράμας. 







Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Ορφέα Παπακωνσταντίνου " Το χιόνι χορεύει "







Οι Εκδόσεις Εύμαρος σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Ορφέα Παπακωνσταντίνου " Το χιόνι χορεύει "
την ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΜΑΙΟΥ
στις 12 το μεσημέρι 
στον πολυχώρο " Μύρτιλλο Καφέ " 
Πάρκο ΚΑΠΑΨ Τριφυλίας & Λάμψα Αμπελόκηποι.
Στάση ΜΕΤΡΟ Πανόρμου.

Θα μιλήσουν :
Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ , Ποιήτρια , μεταφράστρια 
Κώστας Καρούσος, ποιητής , εικαστικός , πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών 
Στέλλα Φιλιππάκη , φιλόλογος
Κλέλια Χαρίση , ποιήτρια ,δημοσιογράφος, διευθύντρια λόγου τέχνης της Ουνέσκο.

Θα συντονίσει ο υπέυθυνος των Εκδόσεων Εύμαρος Πέτρος Κακολύρης.

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσουν η Στέλλα Φιλιππάκη και ο Ορφέας Παπακωνσταντίνου 

Θα συνοδεύσει μουσικά η Αρετή Κοκκίνου




ΣΙΦΝΟΣ:"ΤΑ ΕΧΕΙ ΟΛΑ"(2) - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΔΟΥΝΑ



-Κάστρο,Φάρος,Καμάρες-

Το Κάστρο,η αλλιώς η παλιά πρωτεύουσα της Σίφνου,διαθέτει όλα εκείνα που σε κάνουν να θέλεις να επισκεφτείς έναν τόπο ξανά και ξανά...Κατά την ταπεινή μου άποψη η μικρή αυτή καστροπολιτεία δεν έχει μέχρι στιγμής την προβολή που της αξίζει και πολλοί φεύγουν από το νησί χωρίς να έχουν περπατήσει τα υπέροχα στενάκια του...Αξιοσημείωτη η θέα στο παλιό λιμάνι Σεράλια αλλά και η ύπαρξη τριών καφέ που νομίζεις πως ξεπρόβαλαν από παραμύθι...
Info: e-sifnoscom. odigostoupoliticom.


Κάστρο
Η Σίφνος,κρατάει κρυμμένο καλά κι ένα -ας πούμε- «δώρο» για τον ταξιδιώτη: έναν ξεχωριστό παραδοσιακό οικισμό στο ανατολικό της άκρο. Πρόκειται για το περήφανο Κάστρο, που στεφανώνει το πιο ψηλό σημείο ενός βραχώδους λόφου, γλιστρώντας απότομα ώς τη βαθυγάλαζη θάλασσα. Το Κάστρο απέχει περίπου μισή ώρα από το λιμάνι της Σίφνου, τις Καμάρες. Αφού περάσουμε την Απολλωνία και πριν μπούμε στον Αρτεμώνα, στρίβουμε δεξιά, στο δρόμο που κατηφορίζει με πολλές στροφές προς τη θάλασσα. Ξαφνικά, αποκαλύπτεται, λαμπερός και κατάλευκος, ο παραδοσιακός οικισμός του, ένα από τα σημαντικότερα οικιστικά σύνολα του Αιγαίου. —



Συνδυάζοντας αρμονικά το πανέμορφο φυσικό τοπίο με το δομημένο περιβάλλον, το Κάστρο ήταν η παλιά πρωτεύουσα του νησιού μέχρι το 1836 και οφείλει το όνομά του στη μορφή την οποία είχε οικοδομηθεί, σαν μεσαιωνικό οχυρό. Οι φιλόξενοι κάτοικοί του κατάφεραν να διατηρήσουν μέχρι σήμερα, με αξιοθαύμαστο ζήλο, την αμυντική πολεοδομική του δομή, ζώντας και δημιουργώντας, με τις όποιες δυσκολίες, μέσα σ’ αυτή την ομορφιά.




 






 















 



 Σεράλια


Σκαρφαλωμένο στην κορυφή ενός απόκρημνου λόφου, το περήφανο Κάστρο ακτινοβολεί ντυμένο στα λευκά και έχει τη «ματιά» του ανοιχτή στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου.

Κάβος







Κάβος





KAVO SUNRISE



"Εκεί,στην άκρη του γκρεμού, που αντικρίζει το μικρό κολπίσκο των Σεραλίων, το Αιγαίο σε ταξιδεύει μαγικά κάπου ανάμεσα στον Ατλαντικό και τη θάλασσα της Καραϊβικής,ενώ ο ήχος των κυμάτων μπερδεύεται νωχελικά με τις latin μελωδίες.

“Καλωσήρθες στην Κούβα”, θα έπρεπε να λέει ο τοίχος του παλιού ασβεστωμένου σπιτιού, ο οπoίος, αντ’ αυτού, γράφει “KAVO SUNRISE”.
Nαι, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία πρωτοτυπία στο όνομα…
Ακόμα κι όταν αντικρίζεις τα βουνά από τα πεταμένα μπουκάλια ρούμι, τα σπασμένα πήλινα αγγεία για τασάκια και τις κουρελούδες, στρωμένες πάνω στις πεζούλες, δεν έχεις καταλάβει τι σε περιμένει, μέχρι που θα μπεις μέσα…
Ένα μίνι μουσείο – ωδή στην Κούβα!
Οι τοίχοι είναι καλυμμένοι απ’ άκρη σ’ άκρη με τα συνθήματα που γράφουν οι επισκέπτες… βιβλία, αποκόμματα εφημερίδων και φωτογραφίες του Τσε και του Φιντέλ, οι δύο ήρωες του ιδιοκτήτη του μπαρ, Κώστα Γεωργούλη,ή “Κουβανό”,όπως τον ξέρουν όλοι!
Όταν ήταν φοιτητής Πολιτικών Eπιστημών και Kοινωνιολογίας στο Πάντειο,μάζεψε χρήματα από τη δουλειά στα χωράφια και ταξίδεψε με συμφοιτητές του στην Κούβα,όπου δούλευε στα ζαχαροκάλαμα, κερδίζοντας μόνο φαγητό και φιλοξενία.
Ένα χρόνο μετά,επέστρεψε στη Σίφνο κι έκτοτε δεν ταξίδεψε ξανά ποτέ και πουθενά…
Αν φτάσεις πριν τις 5 το απόγευμα, ο Κώστας δε θα έχει γυρίσει από τα χωράφια. Εκεί θα βρεις την αδελφή του, τη Φλώρα, η οποία δεν έχει μπει ποτέ σε αεροπλάνο – φυσικά δεν έχει πάει στη Κούβα ποτέ – όταν όμως την αντικρίσεις, νομίζεις ότι κι αυτή είναι ένα “σουβενίρ” που έφερε μαζί του ο Κώστας γυρίζοντας.
Θα σε ρωτήσει “τι θα πιείτε;” και, πριν προλάβεις ν’ απαντήσεις,θα σου πει “μόνο mojito & cuba libre ξέρω” κι εκεί θα την λατρέψεις…
Ακόμα κι όταν πιεις τις πρώτες γουλιές και σιγουρευτείς ότι μάλλον είναι από τα χειρότερα κοκτέιλ που έχεις πιει,ακόμα κι όταν καταλάβεις ότι τα ποτήρια πλένονται – δεν πλένονται,ακόμα κι όταν τα τασάκια με τα αποτσίγαρα της προηγούμενης νύχτας δεν αδειάζουν ποτέ,ακόμα κι όταν ο Τσε, ο γάτος,δε σταματάει να μαδάει και να ξύνεται δίπλα σου...Ακόμα και τότε δε θα θέλεις να φύγεις ποτέ από ‘κει!
Κατά τις 5 το απόγευμα η Φλώρα θα φύγει για να πάει στα ζώα… Ο Κώστας ανηφορίζει επιστρέφοντας από το χωράφι, μπαίνει στο μαγαζί και με τα χέρια πράσινα από το θειάφι (“μόλις τέλειωσα το ράντισμα” μας είπε), θα μας κεράσει σφηνάκια – ρούμι σκέτο!
Κι ενώ από τα παλιακά ηχεία τώρα ακούγεται το “hasta siempre comandante”, θα πάρω κι εγώ τον κόκκινο μαρκαδόρο και θα γράψω κάπου εκεί σε μια μικρή μεριά του τοίχου, HASTA SIEMPRE – PER SIEMPRE!!!"
N.Kωνσταντινίδη-happyweekgr.


 



 




 








Για να ανακαλύψουμε την ιδιαίτερη γοητεία του Κάστρου, πρέπει να το περπατήσουμε. Τα σπίτια του διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: τα αρχοντόσπιτα, στο κέντρο του οικισμού, και τα στενομέτωπα μονόσπιτα στον εξωτερικό δακτύλιο. Τα αρχοντικά, με βενετσιάνικες επιγραφές και οικόσημα, με ευρύχωρες σάλες και έπιπλα εποχής Ενετοκρατίας, μαρτυρούν το ένδοξο παρελθόν. Τα δε εξωτερικά σπίτια, διώροφα ή τριώροφα, σχημάτιζαν οχυρωματικό τείχος, με μικρά παράθυρα, κατάλληλα για πολεμίστρες, και χαμηλές πόρτες. Συνήθως ήταν δίφατσα και υπήρχε ξεχωριστός νοικοκύρης για κάθε όροφο – οριζόντια μορφή ιδιοκτησίας.

Διακοπή του τείχους γινόταν μόνο με τις έξι στοές ή λότζιες, που δημιουργούσαν τις εισόδους και εξόδους του οικισμού και ήταν σιδερόφραχτες. Οι τελευταίες χρησίμευαν και ως χώροι κοινωνικής επαφής. Εδώ κάθονταν οι άρχοντες του χωριού, συζητούσαν, υποδέχονταν επισκέπτες ή έπαιρναν σημαντικές αποφάσεις.






 Βγαίνοντας από την ανατολική λότζια, η ματιά «ταξιδεύει» στη θάλασσα. Στα πόδια μας, καρφωμένο σε γυμνό πελαγίσιο βράχο, το μικρό κατάλευκο εκκλησάκι των Εφτά Μαρτύρων (Εφταμάρτυρες).





 



















 









 



 



 






 Το Κάστρο του Χθες:

Ο Ηρόδοτος αναφέρει την αρχαία πρωτεύουσα της Σίφνου ως «άστυ», στη θέση του σημερινού Κάστρου. Εκεί βρέθηκαν τμήματα τείχους ακρόπολης του 6ου π.Χ. αιώνα. Εποχή ιδιαίτερης ακμής υπήρξε ο αιώνας αυτός, καθώς ο μεταλλευτικός πλούτος του νησιού (χρυσός και άργιλος) έφερε και την οικονομική του ευρωστία. Γύρω στο 600 π.Χ. κόπηκαν για πρώτη φορά νομίσματα, ενώ ο «Θησαυρός των Σιφνίων», στους Δελφούς, αφιερωμένος στον θεό Απόλλωνα (525 π.Χ.), αποτελεί μία ακόμη απόδειξη ευμάρειας. Διάφορα μαρμάρινα υπολείμματα, όπως λάρνακες, επιτύμβιες στήλες, κιονόκρανα κ.ά., που συναντάμε ακόμα στα δρομάκια του χωριού, φανερώνουν το καλλιτεχνικό ταλέντο των κατοίκων του στην κεραμική και στις δημιουργίες με χρυσό, ασήμι, χαλκό.


Το 1341 η Σίφνος παραχωρήθηκε από τον δούκα της Νάξου ως τιμάριον στον Βερτούκιο Τριμάνη.Οι Γοζαδίνοι κατόρθωσαν να ανακτήσουν τη Σίφνο το 1568.Αξίζει να σημειώσουμε ότι ανήκει σε μια σημαντική κατηγορία κάστρων-οικισμών που χτίζονταν στην κορυφή λόφου, κοντά σε φυσικό λιμάνι, και περιλαμβάνει δύο τομείς: το Εξω Κάστρο και το Μέσα Κάστρο. Η περιοχή του Μέσα Κάστρου δημιουργεί τον πυρήνα του οικισμού. Στους μεσαιωνικούς χρόνους βρισκόταν εκεί η κατοικία του ηγεμόνα της Σίφνου. Η περιμετρική ζώνη αποτελείται από κατοικίες, την ορθόδοξη και λατινική εκκλησία στο ανατολικό και δυτικό άκρο και μία στέρνα.



Τα σπίτια της δεύτερης σειράς ομορφαίνουν με χρωματιστά ξύλινα μπαλκόνια. Εδώ έβγαιναν άλλοτε οι αρχόντισσες για να απολαύσουν τον ήλιο που χανόταν πίσω από το βουνό του Προφήτη Ηλία. Εντύπωση προκαλούν οι συνεχόμενες στοές με τα μεγάλα ξύλινα δοκάρια, τις «φίδες» – ένα είδος δέντρου που φύτρωνε άλλοτε στο νησί.








 












 



Η Σίφνος ήκμασε στη ναυσιπλοΐα. Οι Γοζαδίνοι επί ενάμιση αιώνα μεγαλούργησαν στη Σίφνο και διατήρησαν άριστες σχέσεις με τους δούκες στη Νάξο. Ενα οικόσημο των Grispi σώζεται στην κατοικία του Κάστρου δίπλα στον βόρειο περιμετρικό πύργο. Ο γάμος της Katerina Grispo από δουκική οικογένεια με τον Νικόλαο ΙΙΙ Γοζαδίνο, γύρω στο 1534, δείχνει τις σχέσεις των αφεντών της Σίφνου με τους δούκες της Βενετίας. Από το 1836 πρωτεύουσα του νησιού γίνεται πλέον η Απολλωνία.





 



 





















 






 








Το Κάστρο διαμορφώθηκε με τη σημερινή του μορφή γύρω στο 1365 από τη δυναστεία του Γιαννούλη ντα Κορόνια. Κοντά στην Παναγιά την Ελεούσα βλέπουμε στήλη με κτητορική επιγραφή του. Δίπλα, ένα τεράστιο παλιό πιθάρι. Οι μαρτυρίες των περιηγητών για τη Σίφνο ανάγονται στις αρχές του 15ου αιώνα. Η πρώτη περιγραφή του Κάστρου εμφανίζεται στο έργο του Chr. Buondelmonti, που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1879, «Description des Iles de larchipel». O A.J.Buchon στο έργο του «Voyage dans l’ Eubee, les Iles Ioniennes et les Cyclades en 1841» δηλώνει ότι το 1840 το Κάστρο προβάλλει επιβλητικά περήφανο και μοναχικό ανάμεσα σε θάλασσα και ουρανό.





Aπό το Kavos sunrise,η θέα στα Σεράλια...

Το λιμανάκι κάτω από το Κάστρο ονομάζεται Σεράλια (σημαίνει Παλάτια) και την περίοδο της Φραγκοκρατίας παρουσίαζε μεγάλη εμπορική κίνηση. Διατηρούνται λείψανα μεσαιωνικών λιμενικών έργων που κατασκευάστηκαν από τους άρχοντες Γοζαδίνους.


 



 Φασολού-Φάρος-Γλυφό...

Τρεις διαδοχικές πεντακάθαρες παραλίες σε απόσταση 5 λεπτών η μία από την άλλη..

Φάρος



 





Φάρος

Gorgona Faros .



Gorgona Faros .



 


Γλυφό.

Γλυφό.


 




Φάρος 




Το τοπωνύμιο Καμάρα ή Καμάρες προήλθε από τις πολλές σπηλιές που υπήρχαν στην βραχώδη νότια ακτή του όρμου. Οι Καμάρες είναι το μεγαλύτερο παραλιακό χωριό και το λιμάνι της Σίφνου.

Ο κεντρικός οικισμός απλώνεται στη δεξιά πλευρά του όρμου των Καμαρών. Εδώ είναι η αποβάθρα του λιμανιού, τραπεζικά μηχανήματα ανάληψης χρημάτων, περίπτερο, ιδιωτικός χώρος κατασκήνωσης (camping), κέντρο καταδύσεων καιστις δυτικές παρυφές του οικισμού οι επαύλεις των εύπορων Σιφνιών.
Απέναντι, στους πρόποδες του βουνού του Αγίου Συμεών, όπου βρίσκεται και το ομώνυμο μοναστήρι, βρίσκεται η συνοικία της Αγίας Μαρίνας, όπου υπάρχουν ταβέρνες, εστιατόρια, καφέ-μπαρ, μίνι μάρκετ, ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια.
Τις δύο αγκάλες του λιμανιού που τις χωρίζει η θάλασσα, τις ενώνει χρυσαφένια απλόχωρη αμμουδιά. Η παραλία των Καμαρών βραβεύτηκε για πρώτη φορά το 2002 και συνεχίζει να βραβεύεται με την γαλάζια σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τα παλαιότερα κτίσματα των Καμαρών στο κεντρικό οικισμό είναι ο ναός του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Βαρβάρας (ανέγερση 1785, ανακαίνιση 1906), το Φανάρι (1896), λείψανα από τα καμίνια και τη σκάλα φόρτωσης μεταλλεύματος (1883) και ο παλιός μόλος (1909).







 Μια μέρα πριν από το "Sifnos run" και...οι επίδοξοι πρωταθλητές παίρνουν θέση!

--------
"Το νησί «των ποιητών,των γραμμάτων και των τεχνών»,η πατρίδα του Τσελεμεντέ και της κεραμικής τέχνης,φημισμένη για την καθαριότητα,την αρχιτεκτονική και τα μονοπάτια της,σας προ(σ)καλεί να δοκιμάσετε τα όριά σας σ’ έναν ιδιαίτερο αγώνα 10 χιλιομέτρων που ξεκινάει από το λιμάνι, φτάνει ως την Απολλωνία (χώρα) και επιστρέφει στις Καμάρες!
Μια εξαιρετικής ομορφιάς διαδρομή όπου εναλλάσσονται το αιγαιοπελαγίτικο φωτεινό γαλάζιο με τις ξερολιθιές και τη φύση!!!
Στο ίδιο μοτίβο, αλλά σε μια πολύ πιο ήπια διαδρομή θ’αγωνιστούν οι δρομείς που θα επιλέξουν την απόσταση των 5 χλμ.,καθώς και η «μαγιά» των αυριανών δρομέων στον παιδικό αγώνα των 1.000μ.
Ο Δήμος Σίφνου, το Sifnos House, Σύλλογοι, Φορείς και Σχολεία είναι έτοιμοι να υποδεχτούν για ένα καταπληκτικό τριήμερο (το τριήμερο της Πρωτομαγιάς), όχι μόνον τους δρομείς, αλλά και τους φίλους και την οικογένειά τους!!!
Μια αξέχαστη ανοιξιάτικη απόδραση που σίγουρα θα σας μετατρέψει σε λάτρεις της Σίφνου και θα σας κάνει να επιστρέφετε σε κάθε αγώνα, όλες τις εποχές!!!"
---------
Αυτά έλεγε η σχετική ανακοίνωση/πρόσκληση.Το Sifnos run διεξήχθη στις 30 Απριλίου με πλήθος συμμετοχών τόσο από την Ελλάδα,όσο και από το Εξωτερικό...Περιττό να σας πω ότι-συμπεριλαμβανομένων και των επισκεπτών για το τριήμερο της Πρωτομαγιάς-"βούλιαξε"το νησί!














 





Πρωτοπόροι στον τομέα της αγγειοπλαστικής στις Κυκλάδες υπήρξαν οι Σιφνιοί από την Πρωτοκυκλαδική ακόμη περίοδο, ενώ η τέχνη και το ταλέντο τους συνεχίζονται ώς τις μέρες μας.Με πρώτες ύλες τα κοιτάσματα αργίλου, που αφθονούσαν στον τόπο, το νερό από τις πηγές και τον δυνατό ήλιο, οι τεχνίτες της Σίφνου έγραψαν και γράφουν ιστορία στην αγγειοπλαστική.

Σήμερα,λειτουργούν στο νησί περισσότερα από δώδεκα αγγειοπλαστεία,γνωστά και ως «τσικαλάδικα»,στο Κάτω Πετάλι,στον Αρτεμώνα,στο Ανω Πετάλι,το Βαθύ,συνεχίζοντας την παράδοση του τόπου...


 






 






 




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - ΚΕΙΜΕΝΑ : ΖΩΗ ΔΟΥΝΑ 

Δείτε το Α ΄ μέρος εδώ