Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

ΓΡΗΓΟΡΙΑ ΠΕΛΕΚΟΥΔΑ " Χόρεψε κι εσύ αν μπορείς "

πηγή φωτογραφίας 

Να την η αγάπη,
μες στην τρελή χαρά της πετούσε,
σήμερα θα αποφασίσω εγώ
φώναξε στις μνήμες,
εγώ, να αναλογιστώ τους δρόμους
το τέλος του ορίζοντα.

Με το φτερωτό περπάτημα ζαρκαδιού
και της αυγής το κραύγασμα,
με μύριες σπίθες να πίνουν ήχους
ντροπαλά οδοιπορώντας σε κλαδιά
που χόρευαν, κι όσο κοκκίνιζε ο ουρανός
στη δύση του, κανείς δεν πρόσεξε
πως άλλαζε το σχήμα του.

Κανείς δεν την είδε πως έτρεχε
για ένα τίποτα.
Κανείς δεν είδε την πτώση της,
μα ούτε τα τραύματα,
ως που νύχτωσε.
Μόνο το δώρο γενεθλίων
ένα μπουκέτο άγριες μαργαρίτες
που έγερναν.

Πως πέρασε τόση ζωή και τελικά,
με θάνατο να ενηλικιώνομαι
ψιθύρισε;
Σκουραίνει ο ουρανός το μαύρο του,
σαν τη βλέπει ντρέπεται ακόμη κι ο θεός
να τον βλέπω, να κλαίει κι άπλωσε τις ομίχλες του
στις μικρές πολιτείες.

Φθινόπωρο ήτανε και μάδησαν οι μαργαρίτες.

Γρηγορία Πελεκούδα








ΦΙΛΑΡΕΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ { O τόπος μου ..}


O τόπος μου
τα χνάρια μας στο χώμα
Ο τόπος μου
τα γέλια των παιδιών στα σπίτια
Ο τόπος μου
τα ευλογημένα μελτέμια του Αιγαίου
Σφύριξε ανυπόμονα
το δρομολόγιο της Ιστορίας μας
Πώς να επιταχύνεις τη φθορά;
Πώς να διπλώσεις τις σκιές των αιώνων
να αποκαλυφθούν τα πρόσωπα;
Πώς να γαληνέψεις τα ανήσυχα χρώματα
της γέννας μας
που λαμπάδιασαν τον ορίζοντα;
Ο τόπος μου
Μια αέναη επιστροφή
σ' ένα προδικασμένο αύριο
Μια νικητήριος ιαχή
θλιμμένων ηρώων
που αρνούνται την προτομή τους
Ο τόπος μου
κουρασμένα χέρια
να κρέμονται από τα γλωσσίδια
των σημάντρων
την ώρα που όλα τα καμπαναριά
του εφήμερου
στήνουν τη θριαμβική αψίδα
των καημών και των οραμάτων μας
στα βλέφαρα
της οικουμένης
Φιλί του δίνω απανθρακωμένο
στο άσπιλό του κούτελο
ξόρκι αθάνατο
στη λαίλαπα
της ασυγχώρητης απουσίας μας...

( Φ.Β. 240917)







ΦΙΛΙΩ ΚΑΡΑΜΙΧΑΛΗ - Ο ΧΡΟΝΟΣ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ



































ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ " ΔΑΚΡΥΑ ΣΕ ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ "


Χρήστος Παπουτσής -Δάκρυα σε ουράνιες θάλασσες
Εκδόσεις : Ανεμος Εκδοτική 
Είδος : Ποιητική Συλλογή
σελ.: 80
σχήμα: 14x20,5 cm
ISBN: 978-960-9585-56-9
ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ

Δακρύζουν τα πλάσματα, στις θάλασσες του Σύμπαντος. Δακρύζει και το Σύμπαν. Κρύσταλλοι-οι ιστορίες, τα πάθη, οι εμπειρίες , η Αγωνία, η Ζωή - μέσα στα δάκρυα που, τόσο ζουν όσο ζει και το Σύμπαν. Και όταν από το παλιό ένα καινούργιο Σύμπαν γεννηθεί, καινούργια πλάσμα- τα εκεί, καινούργιοι Κρύσταλλοι, μα ο Πόνος ίδιος.
Στους Κρυστάλλους, διάβασε ο Ταξιδευτής την ιστορία τωνΚου- ρελιών, που προσπάθησαν να αποδράσουν από την Πολιτεία των Ίσκιων-την χώρα της επιθυμίας, των παθών και των συναισθημάτων. Και ένα βράδυ, η ιστορία αυτή κύλησε μέσα σε τούτο το βιβλίο.
Ο Ταξιδευτής ταξιδεύει ακόμη, μακριά, στο παρελθόν. Προσπαθείνα επιστρέψει στην Πατρίδα του.
Δεν πρόλαβα να του το πω. Δίχως Ενδύματα πρέπει να επιστρέψει. Δεν πρόλαβα διότι κι εγώ το θυμήθηκα τώρα, που διαβάζω την ιστορίαμέσα σε τούτο το βιβλίο....

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ 

Πόσο άργησα!

Δεν επενδύω σ’ αυτό το χαμόγελο.
Δεν τ’ ονομάζω ευτυχία,ευδαιμονία.
Δεν θα το πνίξω με προσδοκίες.
Δεν επενδύω σ’ αυτό το χαμόγελο.
Θα το αφήσω να τρέξει,
θα το αφήσω να πέσει
στις λάσπες της παιδικής μου ηλικίας,
να συναντήσει τα χιλιάδες χαμόγελα
που δεν έχουν όνομα, που δεν έχουν σκοπό.
Ένα χαμόγελο παιδικό,
ζωγραφίζω στο πρόσωπο μου.
Θεέ μου!
Γιατί άργησα τόσο;
❀    ❀    ❀    ❀

Το νερό του βράχου

Κυλούν τα δάκρυά του μες στις ρωγμές.
Ξεπηδούν από τα σπλάγχνα του βαθιά,
κατρακυλούν στην γρανιτένια όψη.
Αέναα.
Μικρά ρυάκια, βαθιές πληγές.
Μόνος. 
Απρόσιτος.
Όταν ο ήλιος
πίσω απ’ τα σύννεφα κρύψει το πρόσωπό του,
παγώνουνε τα δάκρυα.
Παγώνουν τα δάκρυά του μες στις ρωγμές
κι ο βράχος σπάει.
❀    ❀    ❀    ❀

Στο πρόσωπο του Χρόνου

Μαύρα μαλλιά.
Γελώ, στο πρόσωπο του Χρόνου.
Εκείνος, σιωπηλός.
Το δωμάτιο γεμάτο.
Ασφυκτιώ, η ανάσα μου τρέχει. 
Φωνάζω,
«πολλοί γίναμε!».
Γκρίζα μαλλιά.
Κοιτάζω στο πρόσωπο τον Χρόνο.
Εκείνος, σιωπηλός.
Το δωμάτιο γεμάτο κορνίζες.
Κρυώνω, η ανάσα μου λυγμός.
Φωνάζω,
«γυρίστε πίσω!».
Άσπρα μαλλιά.
Δακρύζω, στο πρόσωπο του Χρόνου.
Εκείνος, σιωπηλός.
Με αγκαλιάζει.
Η ανάσα μου τελειώνει.
Δεν έχω φωνή.
❀    ❀    ❀    ❀

Το άλλο όνομα των ποιητών

Ο ήλιος, δεν καίει τους ποιητές.
Σε παραλία ερημική,
αυτοί υπάρχουν και αμμοθίνες, 
μαϊστροσμιλευμένες.
Εκεί, τους λένε «θαλασσόκρινους».
Γεννιούνται
και στον καυτό τον ήλιο
πετούν τα φύλλα τους κι ανθίζουν.
Μοσχοβολούν τα βράδια,
πανέμορφα ποιήματα, λευκά.
Έπειτα ,
τα ποιήματα, σπόροι που ταξιδεύουν 
με τον άνεμο, με τα κύματα.
Σε μακρινές στεριές,
θα γεννηθούν καινούργιοι θαλασσόκρινοι.
Τους ονομάζουν «ποιητές».

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Χρήστος Παπουτσής γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται ως ιατρός παθολόγος.
Ποιήματά του στα ελληνικά, γαλλικά και αγγλικά, έχουν παρουσιασθεί σε λογοτεχνικά συνέδρια και έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά ιστολόγια και περιοδικά,έντυπα και διαδικτυακά.
Στο διαδικτυακό ραδιόφωνο, έχει ασχοληθεί με την παραγωγή λογοτεχνικών εκπομπών.
Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, της Ελληνικής Εταιρίας Ιατρών Λογοτεχνών και του Ομίλου για την Unesco Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος. 
Εργογραφία:
«Μετά το τέλος τ’ Ουρανού» Ποιητική συλλογή, 2013, Άνεμος Εκδοτική
«Λήθη η αυτοκράτειρα του Κόσμου» Ποιητική συλλογή, 2014, Άνεμος Εκδοτική
«Δάκρυα σε ουράνιες θάλασσες» Ποιητική συλλογή, 2016, Άνεμος Εκδοτική


ΟΜΙΛΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΥ 
Χρήστος Παπουτσής - Δάκρυα σε ουράνιες θάλασσες 


Θα ξεκινήσω κάπως γενικά για την ποίηση μέχρι να καταλήξω στο έργο του Χρήστου Παπουτσή, «Δάκρυα σε ουράνιες θάλασσες».
Τα υλικά αγαθά δίνουν στον άνθρωπο το ζην, ενώ τα πνευματικά το ευ ζην. Και ο άνθρωπος δεν έχει μόνο ανάγκη από τα υλικά αλλά και τα πνευματικά για να διαμορφώσει έναν ολοκληρωμένο πολιτισμό. Τα δεύτερα επιτρέπουν να αποκτήσει συνείδηση του κόσμου και του εαυτού του. Γι’ αυτό οι άνθρωποι που διακονούν τις πνευματικές αξίες έχουν θέση σημαντική μέσα στον κοινωνικό βίο.
Τα διακριτικά γνωρίσματα αυτών των ανθρώπων είναι: Αφιέρωση στο πνευματικό έργο, πάθος για την αλήθεια, ανήσυχη σκέψη, αγωνία της ύπαρξης. Δεν κατέχονται από τον κόσμο, αλλά τον κατέχουν με ειλικρίνεια, ευθυκρισία, αυθεντική ζωή, έχοντας ως αποστολή συνειδητά ή όχι να καταπολεμήσουν την άγνοια και την αμάθεια, να εξοβελίσουν το ψεύδος και την απάτη από τη ζωή των ανθρώπων και με αφοσίωση να καλλιεργήσουν τη δικαιοσύνη και να υψώσουν την πνευματική στάθμη των συνανθρώπων τους.
Ένας από αυτούς τους ανθρώπους είναι και ο Χρήστος Παπουτσής, που γεννήθηκε στην Αθήνα, και ζει και εργάζεται ως ιατρός παθολόγος, ενώ παράλληλα το ανήσυχο πνεύμα του τον θέτει υπηρέτη του ποιητικού λόγου κι έχουμε σήμερα τη τιμή να μοιραστούμε μαζί του την πνευματική δυναμική του μέσω της νέας καλαίσθητης ποιητικής συλλογής του, «Δάκρυα σε ουράνιες θάλασσες», από τις εκδόσεις Άνεμος εκδοτική που με ψυχή και αμέριστη αγάπη, ο Νίκος Τελλίδης και ο Γιάννης Φιλιππίδης προβάλουν στηρίζουν και υποστηρίζουν τις άξιες πνευματικές φωνές.
Ξεκινώντας να σας εκθέσω τις απόψεις μου, θα σταθώ πρωτίστως σε άλλα δυο ακόμη καίρια σημεία που μου άρεσαν στο βιβλίο.
Πρώτα στην τρυφερή αφιέρωση που έκανε ο ΧΠ. «στον πατέρα μου». Και συνεχίζω: σε αυτόν που του χάρισε τη ζωή, τον έκανε Άνθρωπο με «Αλφα» κεφαλαίο, που του εμφύσησε την ευαισθησία του ποιητή και την ανθρωπιά και δοτικότητα του επιστήμονα.
Το δεύτερο θετικό στο βιβλίο, ήταν που ο ΧΠ, δεν παρέλειψε να γράψει οπισθόφυλλο, που σπάνια βρίσκεις σε ποιητική συλλογή. Προσωπικά μου αρέσει, γιατί εκεί αναγνωρίζονται αρχικά κάποιες σκέψεις, ιδέες και εντυπώσεις του ποιητή σχετικά με τη θεματική των ποιημάτων του.
Και τούτο συμβαίνει διότι ο Χ. Π. έχει στα ποιήματα του περίπου μια ακολουθία, αρχή μέση τέλος- μιας πορείας, όπως και στην πρόζα. Ένα απόσπασμα από το οπισθόφυλλο για να καταλάβετε τι εννοώ.

Στα Κρύσταλλα, διάβασε ο Ταξιδευτής την ιστορία των Κουρελιών, που προσπάθησαν να αποδράσουν από την Πολιτεία των Ίσκιων- την χώρα της επιθυμίας, των παθών και των συναισθημάτων

Ό Χρήστος, εδώ μας αφήνει μια πνοή απ’ τον πνευματικό ταγό του βιβλίου και μας προϊδεάζει για όσα θα διαβάσουμε στη συλλογή, Δάκρυα σε ουράνιες θάλασσες, και στις τέσσερις ενότητες που εμπεριέχονται στο βιβλίο:«Πολιτεία των Ίσκιων. Κουρέλια. Έρωτας-πάθος-Αγάπη. Απόδραση».
Αρχικά διαφαίνεται μια θολή και ακαθόριστη αίσθηση ενός αχλού σκοταδιού, προσδίδοντας τη μορφή κάποιου πεσιμισμού, που κάλλιστα ονοματίζεται αποξένωση, ερημιά, μοναξιά.
Όμως μέσα από αυτή τη γενικότερη χροιά διαφαίνεται ότι από τη δύσκολη πορεία των επιθυμιών, των παθών και των συναισθημάτων, η ζωή χρειάζεται πνευματική και ηθική έξαρση, ονειροπόλημα, ιδανικά, συνένωση και αναβάσεις σε υψηλούς στόχους που μαγνητίζουν τις ψυχές και τις ελκύουν προς το φως της αλήθειας.
Έτσι μέσα από τη γραφή του και το στέρεο αφηγηματικά ποιητικό ύφος προβάλλεται ξεκάθαρα η αναζήτηση της αισιοδοξίας.
Οι προμετωπίδες σε κάθε ενότητα ξεκάθαρα και με σαφήνεια καταδεικνύουν όλα τα κακώς κείμενα που προκαλούνται στην πορεία της ζωής του ανθρώπου. Στην ακολουθία των ενοτήτων, το ένα γεγονός εισβάλλει με πάταγο μέσα στο άλλο απαριθμώντας όλα εκείνα τα θέματα που στοιχειοθετεί η ζωή μέσα από Επιθυμίες-πάθη και ευαισθησίες.
Γράφει για την ενότητα

Η πολιτεία των ίσκιων
Χορεύει και όλα τον ακολουθούν. Χορεύει και ό,τι χορεύει μαζί του, γεννάει.
Έτσι και η Μορφή κι η Φυλακή γεννήθηκαν.

Γράφει στα Κουρέλια

Έφτασαν όλα τα λουλούδια του κόσμου κι εκείνη, έγινε κλωστή.
Έραψε το πιο όμορφο Κουρέλι!

Στην ενότητα Έρωτας, πάθος, αγάπη, γράφει

Έρημος τόπος η καρδιά. Ακολουθούν, δάκρυ κι ο τελευταίος χτύπος.

Και τέλος στην Απόδραση

Μην με κρατάς άλλο απ’ το χέρι. Καίγεται ετούτη η ζωή, σαν πεφταστέρι.
Φεύγω. Θα αποσυρθώ εκεί, στην άκρη, στο Λάμδα από τον Λυγμό, στο Δέλτα από το Δάκρυ.
Κι όταν το Δάκρυ κι ο Λυγμός στεγνώσει και σωπάσει, θα έχω φύγει κι από ‘κει….

Ο λόγος του Χ. Π. ακροβατεί στην κόψη του ξυραφιού καθώς τείνει με ρεαλισμό προς την απογύμνωση των πραγμάτων, με μια τάση ν’ ασχοληθεί με δύσκολα και σκληρά θέματα που παρουσιάζουν τη ζωή να διχάζεται ανάμεσα στο σωστό και το λάθος.
Πάσχει να δώσει απαντήσεις σε καίρια ζητήματα που αναφέρονται και στις τέσσερις ενότητες του βιβλίου, προσπαθώντας να ταχτοποιήσει το συναισθηματικό κόσμο των ανθρώπων από γεγονότα και μνήμες που τον βασανίζουν και να τον λυτρώσει μέσα από μια ποίηση που επιζητεί να πλάσει έναν νέο ιδανικό κόσμο.
Ο Χρήστος Παπουτσής αποτελεί σήμερα ένα από τα σπουδαία ονόματα στον χώρο της ποίησης. Μέσω αυτής αναδεικνύει την ελληνική γλώσσα και διαχειρίζεται τον πλούτο της με μια ζωντανή, απέριττα κατανοητή γραφή όσο και υπαινικτικά παραστατική, στο βαθμό που επιτρέπει η αφαιρετικότητα της για να προσδώσει την πλαστική της τελειότητα.
Αυτό σημαίνει πως παράγει και προάγει τη τέχνη του λόγου αποτελώντας μια ξεχωριστή προσωπική κατάθεση, καθώς αξιοποιεί στο έπακρο τα ελληνικά γράμματα με την πρέπουσα αφοσίωση και σεβασμό που ελάχιστοι, τολμώ να πω στο χώρο της ποίησης διαθέτουν το απόλυτο μέγεθος της σοβαρής υπευθυνότητας.
Επάξια, λοιπόν, με την έκδοση κάθε βιβλίου του, κερδίσει ένα κοινό που ταυτίζει το όνομα του μαζί του, με την έννοια της ποιότητας και της αυθεντικής ποιητικής έκφρασης.
Μια ποίηση σωστά δουλεμένη, που μπορείς κατ’ επανάληψη να την διαβάζεις και να την ακούς να απαγγέλλεται ως υποδειγματική φόρμα έκφρασης, ακολουθώντας το δρόμο της γοητείας μέσα στη τάξη των λέξεων και των εννοιών τους.
Ένας ορθός λόγος που πηγάζει από την αβίαστη δράση του ρυθμού και εν μέρει από τη δυσδιάκριτη με την πρώτη ματιά απόδοση κάποιων στίχων- που επιβάλλεται όμως μια προσεκτικότερη ανάγνωση λέξη προς λέξη για να γίνει κατανοητό το νόημα τους σε όλη τους την έκταση.
Από αναγνωστικής άποψης λοιπόν, η ποίηση του Παπουτσή απαιτεί τη συγκέντρωση του αναγνώστη, καθώς οι συμβολισμοί που χρησιμοποιεί σε μεταφέρουν με μια μεταφυσική χροιά να σκεφτείς, να ψάξεις και να δράσεις ως προέκταση του νου του, ώσπου να συναντηθείς με τις βαθύτερες αισθήσεις του.
Πόσο πιο όμορφη και δημιουργική σχέση μπορεί να υπάρξει μεταξύ ποιητή και αναγνώστη;
Θα έλεγα πως αυτή είναι η αληθινή μαγεία της ανάγνωσης και ο Χ. Π. καταφέρνει ετούτη την αμεσότητα της εσωτερικής επικοινωνίας με τους αναγνώστες του, να τους διεγείρει όλες τις αισθήσεις ώστε να συμμετάσχουν στο παιχνίδι των λέξεων.
Γράφει:

Παγιδεύτηκα/ Πιάστηκα στον ιστό μου/ Κινδυνεύω, από λιμό/ Μοίρασα την ανάσα μου/ και τώρα/ αγωνιώ μην χάσω τα κομμάτια μου/ Τα συγκρατώ με ηδονές/ μα, ο κύκλος κλείνει/ Όλα, στο στόμα του φιδιού.

Αυτό που πρέπει περισσότερο να τονιστεί είναι η υψηλή ποιότητα των λεκτικών σχημάτων που χρησιμοποιεί εύστοχα και αποκαλυπτικά, αφήνοντας στον επίλογο να συμπυκνώνεται η ανατροπή. Αυτήν που χρειάζεται η πιστή φόρμα της ποίησης και γενικότερα της λογοτεχνίας που αγγίζει την κορυφή.

Μόνος. / Απρόσιτος./ Όταν ο ήλιος
πίσω απ’ τα σύννεφα κρύψει το πρόσωπό του,
παγώνουνε τα δάκρυα./ Παγώνουν τα δάκρυά του μες στις ρωγμές
κι ο βράχος σπάει.

Λες με θεατρική τεχνική, διεγείρονται οι λέξεις και στις τέσσερεις ενότητες με την ίδια ένταση και πάθος στις εσωτερικές συγκρούσεις, αλλά ταυτόχρονα και με την εύχρηστη οικονομία στην έκταση μιας συγκροτημένης απόδοσης.
Το βιβλίο αυτό, Δάκρυα σε ουράνιες θάλασσες με συγκίνησε με τον εκφραστικό πλούτο και την ευλυγισία των νοημάτων του. Στοχαστική ποίηση, με υφολογικές αναζητήσεις που παραπέμπουν στη γραφή σημαντικών σύγχρονων εργατών του λόγου.
Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που εντοπίζονται στη γλωσσική έκφανση, η οποία ακροβατεί σε δύο άκρα, πλοκή – κάθαρση ως ένα είδος εμμονής και συνάμα σαρκασμού σε όσα εγείρονται από τα ανθρώπινα πάθη.
Τελειώνοντας να πω ότι η ιδιαιτερότητα αυτής της συλλογής, είναι η συνάρθρωση μιας πολυεπίπεδης αλήθειας με τον πυρήνα του γλαφυρού ρεαλισμού γεμάτο από τη συναισθηματική επιρροή του ΧΠ.

Αγαπητές φίλες και φίλοι, διαβάστε το και είμαι σίγουρος πως θα σας ταξιδέψει και θα ευχαριστηθείτε ένα όμορφο πνευματικό ταξίδι.
Αγαπητέ Χρήστο συγχαρητήρια για το έργο σου, «Δάκρυα σε ουράνιες θάλασσες».

Καλοτάξιδο να είναι και με την ευχή σύντομα να κρατάμε στα χέρια μας και το επόμενο πόνημα σου.
9 Νοεμβρίου 2016
 Δημήτρης Βαρβαρήγος





































ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ - ΑΓΕΝΝΗΤΗ ΕΙΚΟΝΑ

Ω , αγέννητη εικόνα , πριν τους προπατορικούς σχεδιασμούς στάθηκες στον στοχασμό, ακέρια σαν προσευχή. Σαρκώθηκες τούτο το καλοκαίρι : μια αγκαλιά και ένα όνειρο (άπαξ ). Μια ευχή στην ανηφόρα : εσύ και εγώ . Απλωμένο επεισόδιο στη σιγαλιά του ήλιου, ασκέπαστο απ’ τη νύχτα γυμνό από παλιά δάκρυα .








ΜΑΡΙΑ ΜΠΟΥΧΛΗ " Ονόμασέ με ... " Β΄Bραβείο Ποίησης στον Διαγωνισμό της Εταιρείας Τεχνών Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου ( Ε.Τ.Ε.Π.Κ.)

πηγή φωτογραφίας 




Ονόμασέ με ...
πες με ''μικρή μου''...
ή ''καλή μου''..ή ''αγαπημένη''...
ξέρεις εσύ τι μ' αρέσει να ακούσω...
τί λαχταράνε τα χρόνια μου που κύλησαν...
Συλλάβισέ με, με χάδια και φιλιά...
σημάδεψε με, με τα λόγια σου
Περίμενα τόσον καιρό ...
κι όμως είναι σαν να γεννήθηκα για να τ' ακούσω
να κυλάνε μέσα μου σαν δροσερό νερό με δυόσμο,
φορές-φορές σαν καυτή άμμος τις νύχτες στο Νότο...
Οδήγησέ με ...
μη φοβηθείς το ταξίδι!
ούτως ή άλλως σύντομο θα ναι..
όπως όλα τα ταξίδια χωρίς πυξίδα!
Όμως ...
ονόμασέ με...
κάνε με να καμαρώσω...
έστω για λίγο!

(Μαρια Μ.)

Το ποίημα " Ονόμασέ με ... "  της Μαρίας Μπούχλη απέσπασε το Β' Βραβείο στον 17ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της  Εταιρείας Τεχνών Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου 
( Ε.Τ.Ε.Π.Κ.)

Δείτε αναλυτικά τα αποτέλεσματα του Διαγωνισμού εδώ 








Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

ΒΑΡΒΑΡΑ ΚΑΤΣΙΑΝΟΥ " Ατιτλο "


Αν δεις στον ύπνο σου φτερά
μόνα να φτερουγίζουν
είναι δεμένα όνειρα
και θέλω που γυρίζουν.

Τα θέλω που αρνήθηκαν
και έμειναν στην μέση
στόχους ακόμα κυνηγούν
και που δεν έχουν θέση

μέσα σε μιά ζωή πεζή
χάνεται η ουσία
μα τα φτερά ξαναφοράς
με θάρρος,παρρησία

τα όνειρά σου κυνηγάς
τους στόχους ατενίζεις
τον δρόμο σου αναζητάς
δρόμο που εσύ ορίζεις.

Βαρβάρα Κατσ.





ΑΛΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ - ΓΙΩΤΑΚΟΥ " Xειμώνας του 63! "

Φωτογραφία : Κώστας Μπαλάφας

Xειμώνας του 63!
Δύσκολος ο φετινός χειμώνας, είπε αναστενάζοντας από τη γωνιά του τζακιού που καθόταν σταυροπόδι η γιαγιά. Δύσκολος και οι προμήθειες που έχουμε για μας και τα ζωντανά λίγες. Δεν πιστεύω ότι θα μας βγάλουν πέρα, μέχρι να ξεκαλύνει λιγάκι ο καιρός και να βγουν έξω και τα ζωντανά για λίγο χορτάρι της γης. Και άντε ποιον να βρεις για να φέρει τέσσερα πέντε σαμάρια σανό και λίγη βρώμη για να ταΐσουμε τόσα στόματα που καρτερούν στο μαντρί. Άρχισαν να βελάζουν κιόλας και σε κάμποσες μέρες θα αρχινήσουν και να γεννάν! Είναι και κάμποσα που θα μας δώκουν δυο και τρία αρνιά και κατσίκια, είπε και αναστέναξε με πόνο. Πέρσι ήταν ο γιος της που τα φρόντιζε όλα. Μα σαν ξενιτεύτηκε για να βρει καλύτερη δουλειά στην Αυστραλία έμειναν μόνες να φροντίζουν πράματα και κουτσούβελα. Τρία ήταν και αυτά, μα όλα μικρά. Ο Τάσος δέκα χρονών, η Θανασιά οχτώ και ο Γιωργής μόλις έξη χρονών και αδύνατος πολύ. Αυτά σκεφτόταν η γριά Κώσταινα και αναπαμό δεν μπορούσε να βρει. Γερασμένη πολύ και η ίδια και δεν κατάφερνε να προσφέρει τίποτε στη νύφη της, που όλη μέρα πάλευε με σπίτι, με παιδιά, με ζωντανά και με τον εαυτό της ακόμα έτσι που είχε απομείνει χρόνο τώρα μοναχή.
Μέσα στη μικρή κουζινούλα η μάνα φυσώντας και ξαναφυσώντας τα λιγοστά αναμμένα ξυλάκια προσπαθούσε να ζεστάνει το γάλα για να το δώσει στη γριά πεθερά της. Γριά ήταν και είχε ανάγκη για κάτι ζεστό. «Έλα, πιες το τώρα που καίει λίγο και βρέξε και λίγο ψωμάκι,» της είπε και απίθωσε το μικρό δισκάκι κοντά στη φωτιά. «Κόρα είναι μα δεν πειράζει, θα μαλακώσει σε λίγο. Θα σου κάνει καλό και στο στομάχι και στο βήχα που σε τρέλανε όλη τη νύχτα».
Σήκωσε τα ζαρωμένα της μάτια η γριά Θωμαή και κοίταξε τη νύφη της με λατρεία.
« Αχ! Αν δεν είχα και σένα κόρη μου γρήγορα θα έφευγα για τον άλλο κόσμο. Να είσαι καλά που με κοιτάς και μένα. Ένα κουφάρι άχρηστο είμαι, μα εσύ με βλέπεις σαν μάνα σου και κάτι παραπάνω. Να έχεις την ευκή μου νύφη μου και προκοπή να δεις στη ζωή σου..»
Έλα, μάνα, τίποτα δεν κάνω. Αυτό που πρέπει κάνω! και μην το σκέφτεσαι.
Μόνο να κοιτάς να είσαι καλά και όξω σήμερα μη βγεις. Θα κρυώσεις. Αγρίεψε πιο πολύ ο καιρός και σε λίγο το χιόνι θ’ αρχίσει να πέφτει τούφες, τούφες. Κάτσε στη γωνίτσα σου, κοιμήσου και λίγο και ησύχασε. Εγώ θα τα καταφέρω όλα. Ύστερα, μην ξεχνάς και η γειτονιά βάζει και αυτή ένα χεράκι και έχει και ο Θεός να κάνει».
Είπε τα τελευταία λόγια και τράβηξε γρήγορα προς το μικρό κουζινάκι. Είχε ανάγκη να μείνει μόνη της τώρα. Να μείνει μόνη της και να συλλογιστεί. Να βάλει όλα τα πράγματα σε μια σειρά και ύστερα να δει τι θα έπρεπε να κάνει. Σκούπισε τα κρύα δάκρυα που πάγωσαν αμέσως στα μάγουλά της, σηκώνοντας τη ζωστοποδιά της. Λερωμένη ήταν από τα ζωντανά, αλλά αυτό ούτε που το σκέφτηκε. Το μόνο που την ένοιαζε ήταν να μην προφτάσουν να ‘ρθουν τα παιδιά της απ’ το σχολείο με παγωμένα χέρια και πόδια και τη δουν να κλαίει.
Αυτό το δικαίωμα δεν το είχε! Το είχε υποσχεθεί στον άντρα της, όταν έφευγε για τη μακρινή Αυστραλία. Αυστραλία! Και το όνομα της φαινόταν μακρινό και τα γράμματα αργούσαν και αυτά να πάνε και να ‘ρθουν! Τώρα τον επιζητούσε τον άντρα της. Τον ήθελε κοντά της, να μπορεί να τον αγγίζει, να του μιλά, να μοιράζεται μαζί του τις δυσκολίες και εκείνος να την ενθαρρύνει παίρνοντας πάνω του όλες τις αντρίκιες τις φροντίδες. Για μια στιγμή σκέφτηκε να του γράψει να τα αφήσει όλα εκεί και να γυρίσει στο χωριό τους. Μετάνιωσε! «Είμαι στα καλά μου; Τι σκέφτομαι τώρα; Μαζί δεν το αποφασίσαμε να φύγει, γιατί αλλάζω τώρα;» Ηρέμησε και άρχισε να φτιάχνει το φαί για την οικογένεια. Δεν είχε τίποτε σπουδαίο για να φτιάξει. Σκέφτηκε τον τραχανά. Τον έβγαλε από το μυαλό της. «Τι να φάνε για μεσημέρι μικρά παιδιά; Τι να τους κάνει ο τραχανάς ή οι χυλοπίτες;
Με το κρύο που κάνει θέλουν γερό φαί. Πήγε στο κοτέτσι και πήρε μια κοτούλα. Θα τη φτιάξω βραστή με ζεστή σουπίτσα. Θα τους πιαστεί η καρδούλα τους και θα ρουφήξει και λίγο ζουμάκι και η γιαγιά». Της άρεσε η σκέψη και στα γρήγορα έβαλε μπρος. Μοσχομύρισε το σπίτι από τη χωριάτικη κότα με τη γέμιση μέσα. Χάρηκε η μάνα! Τα παιδάκια της θα έτρωγαν καλά και θα ένιωθαν τη σπιτική ζεστασιά. Οι φωνούλες τους τάραξαν τον τόπο. Μπήκαν στο σπίτι σαν Αγιοβασίληδες χιονισμένα από την κορφή ως τα νύχια. Το χιόνι έπεφτε ασταμάτητα σε χοντρές, μεγάλες τούφες και γέμιζε τον τόπο. Τα δέντρα λύγισαν από το βάρος του και σε μέρη που φύσαγε αέρας σχημάτισαν ολόκληρους λοφίσκους. Τα παιδιά μπήκαν βιαστικά στο σπίτι και πιο γρήγορα ξαναβγήκαν έξω για να χαρούν το παιχνίδι με τα χιόνια. Σε λίγα λεπτά είχαν ετοιμάσει και το χιονάνθρωπό τους. Δυο μαύρα μάτια από κάρβουνα, μια μύτη από ένα σουβλερό ξύλο , ένα τεράστιο στόμα με μαύρη μπογιά και ο χιονάνθρωπος έτοιμος. Γιόμισε ο τόπος απ’ τις φωνές τους. Τα κοίταξε η μάνα απ’ το μικρό παραθύρι του μαγειριού και αναγάλλιασε η καρδιά της. «Ευτυχώς που αυτά δεν καταλαβαίνουν τίποτα από τις δυσκολίες που μας δέρνουν!’ σκέφτηκε με ανακούφιση. Ανασήκωσε το μπαλωμένο κουρτινάκι του παραθυριού και κοίταξε προς τον μαυρισμένο ουρανό. Το χιόνι έπεφτε ασταμάτητα και η καρδιά της πάγωσε περισσότερο. Απ’ το κατώι ακούστηκαν τα βελάσματα των ζωντανών. «Φαί θέλουν κι’ αυτά, φαί και πού να το βρούμε;» σκέφτηκε με πόνο. Πήρε από τις τελευταίες μπάλες που είχαν το χορτάρι και το σκόρπισε στις ταϊστρες. «Φάτε χρυσά μου τώρα και ύστερα βλέπουμε. Έλα ασπρούλα, έλα κοκκινοτρίχο, φάτε και σεις και έχει ο θεός».
Το χιόνι έπεφτε συνέχεια. Απόψε θα το πάγωνε κιόλας και το πρωί θα ήταν τόσο δύσκολο να κατεβεί στο μαντρί. Αχ! και πώς έμεινα έτσι μόνη και έρημη! συλλογίστηκε και πόνεσε η καρδιά της. Το πρωί τα πάντα ήταν σκεπασμένα από το παχύ στρώμα του χιονιού. Κανένας δεν είχε βγει ακόμα από το σπίτι του, πατημασιές δεν υπήρχαν και ούτε και η καμπάνα για το σχολείο χτύπησε. Ένα μοναχό τσονάκι ακούστηκε για λίγο και ύστερα σώπασε. Γκριζόλευκος ο ουρανός. Όμορφος μα έτοιμος για νέο χιόνι. Απελπίστηκε η μάνα! Πόσα πράγματα έπρεπε τώρα να σκεφτεί; Βγήκε στην πίσω πόρτα και κοίταξε προς το εκκλησάκι της Παναγιάς. Πάντα το κοίταζε. Πάντα, είχε δεν είχε ανάγκη. Τώρα όμως η καρδιά της πόναγε. Τώρα ένιωθε τη μοναξιά της. Και έκλαψε! Κοίταξε την Παναγιά και παραπονέθηκε και παρακάλεσε και έκλαψε. «Παναγιά μου συ που μ’ ακούς πάντοτε. Άκουσέ με και τώρα Βοήθα με τη μοναχή».
Το χιόνι εξακολουθούσε να πέφτει σκληρά και ανελέητα! Όχι όμως και για τη μάνα.
Το θάμα έγινε! Ένα μεγάλο αυτοκίνητο έφερε τρόφιμα για τους ανθρώπους και χορτάρι για τα ζωντανά. Γέμισαν τα σπίτια των φτωχών, γέμισαν οι καρδούλες των μικρών σαν αντίκρισαν τις καραμέλες και τις σοκολάτες, τα παιχνίδια και τα παραμύθια!
Βγήκε ξανά η μάνα στην πορτοπούλα, κοίταξε την Παναγιά της, τη δική της Παναγιά και με μάτια γεμάτα από παγωμένα δάκρια την ευχαρίστησε. Την προσευχή της είχε ακούσει! Τι άλλο μπορούσε να θέλει; Τι άλλο;
Και τα Χριστούγεννα σε λίγο πλησίαζαν!
Αλίκη Γιωτάκου...(αληθινές ιστορίες)










ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΚΟΥΛΟΥΔΗ - ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΨΥΧΕΣ


Είναι κάποιες ψυχές
που
βουτούν στη νύχτα τις
σκιές τους
για να χαράξουν με την
άκρη
της φτερούγας τους
νεκρούς φλοιούς
εκεί που θάνατος φυλάκισε
τους στεναγμούς της
Χρυσαλίδας

Ειναι αυτές οι ψυχές
που
βλεφάρων κλειστών
αρνούμενων το Σκότος
χαϊδεύουν το υμένιο
οι όρκοι να διαλυθούν
εξοστρακίζοντας τα
Θραύσματα
του Μηδενός
για νάπλωθει ξανά η Ίριδα
στους ήχους κυμβάλων
του Α και του Ω
και να χυθεί διαπερνώντας
τις αλλεπάλληλες Ενώσεις
του
Χάους με το Όλον

Είναι οι ίδιες εξιλασμών
ψυχές
που καρφώνουν το
πυρωμένο κάρβουνο
με την άκρη της γλώσσας
ν'ανάψει και να σβήσει
ν'ανάψει και εσαεί
πριν εξακοντιστεί ως
πυρωμένο βέλος στο
Άπειρο Ελαχίστης Στιγμής...

Είναι κάποιες ψυχές
που
ορθώνουν αδιαπέραστα
τείχη πορφύρας
ενάντια στις επιβουλές
ανίερων μύχιων σκέψεων
Ακύρωσης
Ανάδυσης 4στοιχείων του
Ωκεάνιου Βότσαλου
που σφράγιζει τις μνήμες
συγκομιδών καρπών
Ζωής Ζώσας

Είναι οι ίδιες ανείδωτες
ψυχές
που πλέκουν νυμφώνες
ιαμβικών χορών και
πανσπερμιάζουσες
εκτινάζουν
τέμνουσες Φωτός
στη Θέαση του
Ωκεάνειου Βότσαλου
που στροβιλίζων
εισέρχεται
στη σχισμή της Αβύσσου
για να βυθιστεί απαλά
στο
Χαμόγελο της Λάβας
των Απείρων Ενώσεων
Ερέβους και
Αστρικών Συνάψεων
Ηδονών Ενιαυτόν

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΚΟΥΛΟΥΔΗ
Ημερομηνία 22/08/2017






ΤΑΣΟΣ Σ. ΜΑΝΤΖΙΟΣ - ΛΕΝΕ ΑΝΤΙΟ

Λεν:"Να μείνουμε φίλοι"... Λεν:"Να προσέχεις"... Λεν:"Καλή τύχη"!.. Κι ίσως, δυό δάκρυα... Ισως, ένα φιλί!... Λένε,αντίο!... Υστερα, γυρίζουν την πλάτη... Υστερα, φεύγουν!... (Κι έχει παντού, ,μια γεύση πικραμύγδαλου!... Εχει μια μυρωδιά,παντού, καμένου ονείρου!...)
Τάσος Σ. Μάντζιος





Παρουσίαση του βιλίου «ΑΛΗΘΕΙΕΣ, ΟΝΕΙΡΑ ΚΙ ΕΙΡΗΝΗ»της Δήμητρας Σωκράτους σε εικονογράφηση Χαράλαμπου Επαμεινώνδα


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Δήμητρα Σωκράτους παρουσιάζει την ποιητική της συλλογή για παιδιά «Αλήθειες, όνειρα κι ειρήνη» σε εικονογράφηση Χαράλαμπου Επαμεινώνδα την Τρίτη 10 Οκτωβρίου 2017 και ώρα 7 μ.μ. στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της Τράπεζας Κύπρου (Λεωφ. Ε. Παλληκαρίδη) στην Πάφο.
Το βιβλίο αποτελεί μια ποιητική περιπλάνηση στων παιδιών τις αλήθειες, τα όνειρα και την ειρήνη. Μια περιδιάβαση στη ζωή των παιδιών με όλα της τα ωραία μα και τα δύσκολα. 
Είναι εγκεκριμένο από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού Κύπρου για τη Βιβλιοθήκη Δασκάλου και Μαθητή. Η συλλογή βραβεύτηκε από τον Κυπριακό Σύνδεσμο Παιδικού Νεανικού Βιβλίου στο πλαίσιο του Διαγωνισμού για ανέκδοτη ποιητική συλλογή εις μνήμη της Λογοτέχνιδας Ευγενίας Παλαιολόγου Πετρώνδα (Ιούνιος 2016), με το ακόλουθο σκεπτικό βράβευσης: 
Η ποιητική συλλογή «Αλήθειες, όνειρα και ειρήνη» ξεχωρίζει για την πρωτοτυπία, την παιγνιώδη διάθεση των στίχων και τη χαρά της ζωής, που θέλουν να μεταδώσουν τα ποιήματα στα παιδιά ηλικίας 8 έως 12 ετών, για τα οποία προορίζονται. Τα ποιήματά αυτά, με ταιριαστή και ποικίλη ομοιοκαταληξία, αναδίδουν όλον τον κόσμο του παιδιού, συνομιλώντας μαζί του για καθημερινά, ανάλαφρα, αλλά και για σοβαρά θέματα, πάντοτε μέσα σε κλίμα ειλικρίνειας, ευθύτητας και κατανόησης.
Την ποιητική συλλογή παρουσιάζουνο εκπαιδευτικός και λογοτέχνης κ. Αντώνης Πιλλάς και ο συγγραφέας Παιδικής Λογοτεχνίας, ποιητής κι εκδότης, κ. Τάσος Αριστοτέλους. Χαιρετισμό απευθύνουν Μέλος του Δ.Σ. του Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού Νεανικού Βιβλίου, η Λειτουργός του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου κα Ελευθερία Χριστοφόρου, ο Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Νεάπολις, Πρόεδρος του Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης και Πρόεδρος της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Πάφου, δρ Στέλιος Σοφόκλης,και ο Πρόεδρος της Επαρχιακής Επιτροπής ΠΟΕΔ Πάφου, κ. Γιώργος Γεωργιάδης. Ευχαριστήρια αντιφώνηση απευθύνουν ο ζωγράφος και εικονογράφος, κ. Χαράλαμπος Επαμεινώνδας και η συγγραφέας Παιδικής Λογοτεχνίας, κα Δήμητρα Σωκράτους. 
Η εκδήλωση περιλαμβάνει τραγούδια από την παιδική χορωδία Camerton του Κυπρορωσικού Συνδέσμου Πάφου, υπό τη διεύθυνση της Μαέστρου καςAnnaIzmailova και δρώμενα από μαθητές του Θεατρικού Ινστιτούτου Πάφου, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της κας Βαλεντίνας Πολυκάρπου. Το πρόγραμμα της βιβλιοπαρουσίασης συντονίζει η φιλόλογος κα Δήμητρα Σιέλη. 

Ελεύθερη είσοδος.

Τα καθαρά έσοδα από την πώληση του βιβλίου θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό. à
Πληροφορίες: 96 21 99 21 | dsocratous@hotmail.com | f: Αλήθειες, όνειρα κι ειρήνη
Υποστηρικτές: Τράπεζα Κύπρου, Οργανισμός Νεολαίας Κύπρου, Πρόγραμμα Πρωτοβουλίες Νέων, Θεατρικό Ινστιτούτο Πάφου, ANTAMOSIS
Χορηγοί: Οινοποιείο ΦΙΚΑΡΔΟΣ, φούρνος SunFresh


Η συγγραφέας 

Η Δήμητρα Σωκράτους γεννήθηκε στη Χλώρακα της Πάφου, στην Κύπρο. Αποφοίτησε από το Τμήμα Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου, με δευτερεύον πτυχίο στις Γαλλικές Σπουδές (2005). Έλαβε Μεταπτυχιακό στο Θέατρο στην Εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο του Warwick στην Αγγλία (2007). Είναι εκπαιδευτικός, εμψυχώτρια Θεατρικού Παιχνιδιού και εκπαιδεύτρια ειρήνης κι ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Διετέλεσε Συντονίστρια του Εργαστηρίου Νεολαία και Πολιτισμός του ΠΑΦΟΣ 2017 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, όπως και συν-συντονίστρια του Κυπριακού Δικτύου Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κοινοβουλίου. Γράφει παραμύθια, διηγήματα και ποίηση. Έργα της έχουν βραβευτεί σε Ελλάδα και Κύπρο. Το βιβλίο «Η Μαίρη και το Λευκό Μπιζέλι» για μεγάλα παιδιά, γύρω από το ιδιαίτερο θέμα της αναζήτησης της παιδικής αλήθειας και κατανόησης για τον καρκίνο, αποτέλεσε την πρώτη εκδοτική της προσπάθεια (2015).Η συλλογή της ‘Αλήθειες, όνειρα κι ειρήνη’ έλαβε το Α’ Βραβείο από τον Κυπριακό Σύνδεσμο Παιδικού Νεανικού Βιβλίου στο πλαίσιο του Διαγωνισμού για ανέκδοτη ποιητική συλλογή εις μνήμη της Λογοτέχνιδας Ευγενίας Παλαιολόγου Πετρώνδα (Ιούνιος 2016).

Ο εικονογράφος

Ο Χαράλαμπος Επαμεινώνδα γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Στρουμπί της Πάφου, στην Κύπρο. Από μικρός είχε κλίση στην Τέχνη κι επέδειξε βαθύ ενδιαφέρον για τη Λαογραφία. Συναναστράφηκε με παραμυθάδες και κατέγραψε λαογραφικό υλικό του τόπου του. Μελέτησε την Κυπριακή Τέχνη από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας εστιάζοντας στα ψηφιδωτά, τη γλυπτική, τις εικόνες, την αρχιτεκτονική και τη λογοτεχνία. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Ζωγραφική-Βυζαντινή Τέχνη στη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας. Έγραψε και εικονογράφησε δέκα βιβλία, κυρίως παιδικά. Δύο από τα βιβλία του «Η Γαρυφαλιά» και «Η Μαγεμένη Βασιλοπούλα» πήραν Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας και Εικονογράφησης στην Κύπρο. Εκθέτει τα έργα του στην Κύπρο και στο εξωτερικό, γράφει και εικονογραφεί.


BOOK PRESENTATION
‘Truths, dreams and peace’ by Demetra Socratous
Illustrated by Charalampos Epaminondas

Demetra Socratous ispresentingher children’s poetry collection titled ‘Truths, dreams and peace’ onTuesday 10th October 2017 at 19:00 at the Bank of Cyprus Hall (Central offices, EvagorasPallikarides Avenue) inPafos. 
The book constitutes a poetic wandering in children's truths, dreams and peace. It is approved by the Ministry of Education and Culture of Cyprus for the Teacher and Student Library. 
The poetry collection has been awarded by the Cyprus IBBY – Cyprus Association of Children's and Young Adults' Books in the framework of the Contest for unpublished poetry collection in memory of EvgeniaPaleologouPetronda (June 2016), with the following reasoning:
The poetry collection "Truths, Dreams and Peace" stands out for the originality, the playfulness of the lyrics and the joy of life conveyed through the poems addressed to children aged 8 to 12. These poems, with a rigorous and varied rhyme, portray the whole world of the child, talking about everyday life situations but also about serious issues, always in an authentic, honestand supportive context respecting the child and its emotional maturity.
Book Presentation Program: 
Chairperson: MrsDemetra Sieli, Philologist 
Welcoming remarks: 
- Member of the Board of the Cyprus IBBY – Cyprus Association of Children's and Young Adults' Books
- Cyprus Youth Board Officer, Mrs. EleftheriaChristoforou
- Visiting Lecturer at NeapolisUniversity, President of the Pancyprian Peace Council and President of the PafosArtsand Literature House, Mr. Stelios Sofoklis
- President of the Pafos District Committee of the Pancyprian Greek Teachers Organization (P.O.E.D.), Mr. George Georgiades
Songs by the Children’s Choir of the Cyprus Russian Association of Pafos under the direction of maestro MrsAnna Izmailova. 
Presentation of the book:Mr.AntonisPillas, teacher and poet,Mr.TasosAristotelous,poet,children’s books writer and publisher. 
Illustrator’s speech: Charalampos Epaminondas 
Author’s speech: Demetra Socratous
Reception 
The book presentation includes performances by thePafos Theatrical Institute under the artistic direction of Mrs Valentina Polykarpou.
Free entrance - The presentation will be held in the Greek language. The net proceeds from the book sales will be made available for a specific charity cause.

Information: 96 21 99 21 | dsocratous@hotmail.com | f: Αλήθειες, όνειρα κι ειρήνη
Supporters: Bank of Cyprus, Youth Organization of Cyprus, Youth Initiatives Program, Pafos Theatrical Institute, ANTAMOSIS
Sponsors: FIKARDOS Winery, Sun Fresh Bakeries 

Demetra Socratous was born in Chloraka village in Paphos, Cyprus. She graduated from the Department of Educational Sciences of the University of Cyprus having accomplished a minor degree in French Studies (2005). She received a Master Degree in Drama and Theater in Education at University of Warwick in England (2007). She is a primary school teacher, a drama facilitator, a human rights and peace trainer. She was the Coordinator of the ‘Youth and Culture’ Workshop of Pafos 2017 Cultural Capital of Europe back to 2012, as well as the co-Coordinator of the Cyprus Youth Network of the European Cultural Parliament. She writes tales, short stories and poetry, being awarded in Greece and Cyprus. The book ‘Mary and the White Pea’on the special topic of children’s cancer constitutes her first publishing effort (2015). The collection of ‘Truths, Dreams and Peace’ has been awarded by the Cyprus Ibby - Cyprus Association of Children's and Young Adults' Books in the Contest for unpublished poetic collection in memory of EvgeniaPaleologouPetronda (June 2016).

Charalambos Epaminondas was born in Stroumbi village in Paphos, Cyprus. From anearly age, he was tending to Artsshowing a very deep interest in Tradition. He recorded old traditional storytellers and wrote down their stories and fairy-tales. He studied Cypriot Art from antiquity to the present, focusing on mosaics, sculpture, icons, architecture and literature. He studied Theology at University of Thessaloniki and later Painting-Byzantine Art at the School of Fine Arts in Athens.He wrote and illustrated ten books, mostly children’s books. Two of his books ‘Garyfalia’ and ‘The EnchantedPrincess’ were awarded the State Awards for Literature and Illustration in Cyprus. He presents his works in Cyprus and abroad, he writes and illustrates.






Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

ΓΙΩΡΓΗΣ ΒΩΔΙΝΑΣ ( Vg Gv ) - ΟΡΥΓΜΑΤΑ ΜΕ ΧΛΑΙΝΗ

Πίνακας - Γιάννης Γαΐτης

Ξάφνου γεννιόμαστε στη Γη , όλοι χρωστάμε τέλος
γοργά αργά η πληρωμή , του έργου είναι σκέλος
Ρανίδες είμαστε βροχής , στα πέλαγα της πλάσης
φλιπάρουμε ολημερίς , κυκλόθυμες υπάρξεις
Κεκράκτες αχαλίνωτοι , μιζέριας σημαντήρες
νάρκισσοι κομπορρήμονες , μονήρεις ολετήρες
Σμιλεύουμε καταλαλιές , λοφιοφόροι γδάρτες
δρολάπια φαρισαϊσμού , λυγροί παραχαράκτες
Αδολεσχώς τυρβάζουμε , χάβρες τα λάβρα μένη
κήνσορες αμετροεπείς , ορύγματα με χλαίνη
Μυθοπλασίες τρέφουμε , γλίσχρες οι αφεντιές μας
ουρές σκορπιών τα ¨θέλω¨ μας , στέρφες οι λογικές μας
Ενδελεχώς σκοταδιστές , οι ζήλειες μπαϊράκια
βυσσοδομούμε σθεναρά , σαθρά στρατιωτάκια
Αγάπες μελανώνουμε , έρωτες πυρπολούμε
δόλια δραπετεύουμε , άκριτα λοιδορούμε
Τρανό τ' απόκρυφο "εγώ" , χαίρει να αμαυρώνει
το ραδιούργο βλέμμα μας , πισώπλατα καρφώνει
Στα πλήθη παρδαλοί αμνοί , κρυψίβουλα λαμόγια
οι βλέψεις κορυβαντιούν , σ' αθώρητα κατώγια
Ξεδιάντροπα σιβυλλικοί , στρυφνά μεμψιμοιρούμε
σε κλούβιες αυτοκριτικές , μεταλαβιές αντλούμε
Επαναστάτες τραγικοί , κλώθουμε ρητορείες
μπροστάρηδες σ' οράματα , λαγοί σ' ομοβροντίες
Και μη βιαστείς υποκριτή , εδώλια να στήσεις
δεν είμαι σφάγιο σε μαντρί , να με καρατομήσεις
Σε ξεπερνάνε οι καιροί , σήμαντρα γρίκα δύσης
αρνήσου τη διαβολή , πριν σε λιντσάρουν τύψεις

22 / 09 / 2017
( Vg Gv )






ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ ( 12 Ιουλίου 1904 – 23 Σεπτεμβρίου 1973 )



Έχω για τη ζωή μιαν αντίληψη δραματική και ρομαντική. Ο,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία μου δεν με ενδιαφέρει. Όσον αφορά την ποίηση, στην πραγματικότητα καταλαβαίνω πολύ λίγα πράγματα. Γι' αυτό συνεχίζω με τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας. Ίσως απ' αυτά τα φυτά, τη μοναξιά, τη σκληρή ζωή, βγαίνουν οι μυστικές, αληθινά βαθιές «Ποιητικές Πραμάτειες» που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει, γιατί κανείς δεν τις έγραψε. Η ποίηση διδάσκεται βήμα-βήμα ανάμεσα στα πράγματα και στις υπάρξεις, χωρίς να τα χωρίσουμε, αλλά ενώνοντάς τα με την ανιδιοτελή απλωσιά της αγάπης.


Ο Πάμπλο Νερούδα(Pablo Neruda, φιλολογικό ψευδώνυμο του Ρικάρδο Νεφταλί Ρέγιες Μπασοάλτο, Ricardo Eliécer Neftalí Reyes Basoalto, 12 Ιουλίου 190423 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν Χιλιανός συγγραφέας και ποιητής. Σύμφωνα με τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, θεωρείται ο σημαντικότερος ποιητής του 20ού αιώνα . Το 1971 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας και των Κομμουνιστικών του πεποιθήσεων.Εξέδωσε πληθώρα ποιητικών συλλογών ποικίλου ύφους, όπως ερωτικά ποιήματα, έργα που διέπονται από τις αρχές του σουρεαλισμού, ακόμα και κάποια που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πολιτικά μανιφέστα. Τον Απρίλιο του 2013, 40 χρόνια μετά το θάνατό του, έγινε εκταφή της σορού του, με σκοπό να διακριβωθεί αν είχε πέσει θύμα δολοφονικής επίθεσης με δηλητήριο από πράκτορες του δικτατορικού καθεστώτος που κυβερνούσε τη Χιλή κατά το θάνατό του

Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1904, στην πόλη Παράλ της Χιλής. Η μητέρα του πέθανε από φυματίωση έναν μήνα μετά τη γέννησή του κι έτσι ο πατέρας του, Χοσέ, σιδηροδρομικός υπάλληλος, μετακόμισε στην πόλη Τεμούκο, όπου ξαναπαντρεύτηκε. Ο Νερούδα ξεκίνησε να γράφει ποίηση σε ηλικία 10 ετών, αλλά ο πατέρας του τον αποθάρρυνε κι έτσι άρχισε να υπογράφει τα έργα του με το ψευδώνυμο Πάμπλο Νερούδα, υιοθετώντας το επώνυμο του γνωστού Τσέχου συγγραφέα και ποιητή Γιαν Νερούντα. Το μικρό του όνομα εικάζεται ότι το πήρε από τον Γάλλο ποιητή Πωλ Βερλαίν.
Από πολύ νεαρή ηλικία άρχισε να διαβάζει κλασικούς Λατινοαμερικάνους και Ευρωπαίους συγγραφείς. Στο Γυμνάσιο είχε καθηγήτρια την σπουδαία Χιλιανή πεζογράφο και μετέπειτα κάτοχο του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας Γκαμπριέλα Μιστράλ, η οποία τον μύησε στην κλασική Ρώσικη Λογοτεχνία. Εκείνη την εποχή αρχίζει να δημοσιεύει τα πρώτα του ποιήματα, αρχικά με διάφορα ψευδώνυμα. Στη συνέχεια φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Σαντιάγκο και από εκεί και πέρα άρχισε η πορεία του προς την ευρεία αναγνώριση.

Το 1921 μετακόμισε στην πρωτεύουσα, Σαντιάγο, για να σπουδάσει Γαλλική Φιλολογία. Κατά το διάστημα των σπουδών του, εξέδωσε δυο ποιητικές συλλογές: Crepusculario- Ηλιοβασιλέματα ,1923 και Veinte poemas de amor y una cancion desesperada - Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα απελπισμένο άσμα, 1924), συλλογή για την οποία έγινε περισσότερο γνωστός. Αυτές οι δύο ποιητικές συλλογές τον καταξίωσαν ως μεγάλο ποιητή. Διαπιστώνοντας ότι τα έσοδά του από τα εκδιδόμενα έργα του δεν του αρκούσαν, αποφάσισε να μπει στο Διπλωματικό Σώμα, κάνοντας έτσι πολυάριθμα ταξίδια ανά τον κόσμο από το 1927 ως το 1935, ως πρόξενος στη Βιρμανία, στην Κεϋλάνη, στην Ιάβα, στη Σιγκαπούρη, στο Μπουένος Άιρες, στη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη. Το 1938, μετά από απόφαση του Λαϊκού Μετώπου της Χιλής, ο Νερούντα στέλνεται πρέσβης στο Παρίσι και αργότερα στο Μεξικό.
Στην Ιάβα γνώρισε και παντρεύτηκε την Ολλανδέζα Μαρύκα Αντονιέτα Χάγκενααρ Βόγκελζανγκ, με την οποία χώρισε μετά από έξι χρόνια, κατά τη θητεία του στην Ισπανία. Εκεί, ερωτική του σύντροφος και μετέπειτα δεύτερη σύζυγός του υπήρξε επί δεκαέξι χρόνια η Αργεντίνα Δέλια ντελ Καρρίλ, είκοσι χρόνια μεγαλύτερή του.
Ο Πάμπλο Νερούδα (αριστερά)
 μαζί με τον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
(τρίτος από αριστερά) το 1934
Η εμπειρία του από τις άθλιες συνθήκες επιβίωσης των ανθρώπων στην Ασία, τα καταπιεστικά καθεστώτα (υπήρξε ιδιαίτερα μαχητικός κατά του Ισπανικού Φρανκισμού και γενικά κάθε είδους Φασισμού) και η φιλία του με τους σχεδόν ομοϊδεάτες του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Λουί Αραγκόν και Φιντέλ Κάστρο, υπήρξαν ορισμένοι από τους παράγοντες που τον οδήγησαν να ενστερνιστεί τον κομμουνισμό. Στον Κάστρο είχε αφιερώσει και ένα ποίημα του, στο οποίο τον υμνούσε. Τα έργα του άρχισαν να γίνονται πιο πολιτικοποιημένα, με αποκορύφωμα το Κάντο Χενεράλ, το οποίο έχει μελοποιηθεί από το συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, με τον οποίο έχει μάλιστα συναντηθεί από κοντά. Όταν ο Πρόεδρος Γκονσάλες Βιδέλα απαγόρευσε τον κομμουνισμό στη Χιλή, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης εις βάρος του Νερούδα. Για τέσσερις μήνες κρυβόταν στο υπόγειο ενός σπιτιού στην πόλη Βαλπαραΐσο. Κατόπιν κατάφερε να διαφύγει στην Αργεντινή και από εκεί στην Ευρώπη, όπου έζησε εξόριστος από το 1948 ως το 1952. Στο μεταξύ είχε εκλεγεί Γερουσιαστής με το Κομμουνιστικό Κόμμα Χιλής το 1948. Ανάμεσα στα μέρη που έζησε κατά την περίοδο της εξορίας του ήταν και το νησί Κάπρι της νότιας Ιταλίας, γεγονός από το οποίο είναι εμπνευσμένη η ταινία «Ο ταχυδρόμος». Στη διάρκεια της εξορίας του ταξίδεψε σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, σε πολλές από τις οποίες δεν έγινε δεκτός εξαιτίας των πολιτικών του πεποιθήσεων.
Το 1949 επισκέφτηκε τη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν για τον εορτασμό των 100 χρόνων από τη γέννηση του σπουδαίου λογοτέχνη και ποιητή Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν. Εκεί γνώρισε τον επίσης κομμουνιστή ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, στον οποίο διηγήθηκε τα δεινά του λαού του. Γι' αυτό το ταξίδι του στη Σοβιετική Ένωση γράφει στην αυτοβιογραφία του:
''Αγάπησα με την πρώτη ματιά τη σοβιετική γη και κατάλαβα ότι απ' αυτήν όχι μόνον προέκυπτε ένα ηθικό μάθημα για όλες τις γωνιές της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά θα προέκυπτε και το μεγάλο πέταγμα''.




Παράνομος, κάπου στις Άνδεις, προσπαθώντας να περάσει στην Αργεντινή (1948) πηγή :http://www.oneman.gr/

Κατά την εξορία του, γνώρισε και ανέπτυξε ερωτική σχέση με τη Χιλιανή τραγουδίστρια Ματίλντε Ουρρούτια, η οποία αποτέλεσε τη "μούσα" του για τα έργα του. Μετά το τέλος της δικτατορίας επέστρεψε στη Χιλή, αφού είχε γίνει πλέον διάσημος παγκοσμίως. Μετά το δεύτερο διαζύγιό του, παντρεύτηκε τελικά με την Ουρρούτια το 1966. Κατά τη δεκαετία του '60 το Κομμουνιστικό Κόμμα του απονέμει το μετάλλιο ''Ρεκαμπάρεμ'' , την υψηλότερη κομματική διάκριση.
Το 1971 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, το οποίο παρέλαβε όντας άρρωστος από καρκίνο. Βοήθησε τον σοσιαλιστή ηγέτη Σαλβαδόρ Αλιέντε στην προεκλογική του εκστρατεία, αλλά πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου 1973, λίγο μετά τη δολοφονία του Αλιέντε από τους πραξικοπηματίες του Πινοσέτ. Υπάρχουν θεωρίες ότι δεν του παρήχθησαν οι απαραίτητες ιατρικές φροντίδες, όσο αυτός ήταν σε κατ'οίκον περιορισμό. Ο Πινοσέτ απαγόρευσε να γίνει δημόσιο γεγονός η κηδεία του Νερούντα, ωστόσο το πλήθος αψήφησε την απαγόρευση και κατέκλυσε τους δρόμους, μετατρέποντας την κηδεία στην πρώτη δημόσια διαμαρτυρία ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία της Χιλής. Τα έργα του είχαν απαγορευθεί από το στρατιωτικό καθεστώς μέχρι και το 1990.Ο αγωνιστικός και μαχητικός χαρακτήρας του Νερούντα, καθώς και η συμπόνοια που έδειχνε για το λαό και την εργατική τάξη, μπορεί επίσης να γίνει κατανοητή και από ένα αυτοβιογραφικό του κείμενο. Συγκεκριμένα γράφει:
'' Ητανε της τύχης μου να υποφέρω όσα υπόφερα και της τύχης μου να αγωνιστώ όπως αγωνίστηκα, να αγαπήσω και να τραγουδήσω όπως τραγούδησα. Γνώρισα σε διάφορα σημεία της Γης το θρίαμβο και την ήττα, έχω ζωντανή στη μνήμη μου τη γεύση του ψωμιού, αλλά και τη γεύση του αίματος. Τι περισσότερο μπορεί να θέλει ένας ποιητής; Η ζωή μου στάθηκε η ίδια η ποίησή μου και η ποίησή μου υπήρξε το στήριγμα όλων των αγώνων μου. Αν και πολλά βραβεία μού δόθηκαν (σ.σ. μεταξύ των οποίων το Βραβείο Λένιν το 1952 και το Νόμπελ το 1971), κανένα δεν μπορεί να συγκριθεί με το τελευταίο βραβείο. Να είμαι ο ποιητής του λαού μου. Το μεγάλο, το μοναδικό μου βραβείο είναι αυτό κι όχι τα βιβλία μου που μεταφράστηκαν σ' όλες τις γλώσσες του κόσμου, ούτε τα βιβλία που γράφτηκαν για να αναλύσουν τα λόγια μου 
 Αμέσως μετά την απονομή του βραβείου Νόμπελ της Λογοτεχνίας στη Σουηδία (1971)

ΠΟΙΗΜΑΤΑ 
Πάρτε μας το ψωμί, αν θέλετε
πάρτε μας τον αέρα, αλλά
μη μας παίρνετε το γέλιο τους…

Αφιερωμένο στους 33.

Το Γέλιο σου

Πάρε μου το ψωμί, αν θέλεις,
πάρε μου τον αέρα, αλλά
μη μου παίρνεις το γέλιο σου.

Μη μου παίρνεις το ρόδο,
τη βρύση που σταλάζει
το νερό που άξαφνα
σκάει μες στη χαρά σου
το ασημένιο κύμα
το ξαφνικό που σε γεννάει.

Η πάλη μου είναι σκληρή και γυρίζω
με τα μάτια κουρασμένα
έχοντας δει φορές
τη γη που δεν αλλάζει,
μα μπαίνοντας το γέλιο σου
στον ουρανό ανεβαίνει ψάχνοντάς με
κι όλες ανοίγει για μένα
τις πόρτες της ζωής σου.

Αγάπη μου,την ώρα
την πιο σκοτεινή ανθίζει
το γέλιο σου κι αν ξαφνικά
βλέπεις πως το αίμα μου λεκιάζει
τις πέτρες του δρόμου,
γέλα, γιατί το γέλιο σου
θα είναι για τα χέρια μου
σαν δροσερό σπαθί.

Δίπλα στη θάλασσα φθινόπωρο
το γέλιο σου πρέπει να υψώσει
τον καταρράκτη του απ’ αφρό
και την άνοιξη, αγάπη μου,
θέλω το γέλιο σου όπως
το άνθος που περίμενα,
το άνθος γαλανό, το ρόδο
της ηχηρής πατρίδας μου.

Γέλασε για τη νύχτα
τη μέρα, τη σελήνη,
γέλασε για τους δρόμους
όλο στροφές του νησιού
γέλα για αυτό το αδέξιο
αγόρι που σε θέλει,
μα σαν εγώ ανοίγω
τα μάτια και τα κλείνω,
όταν τα βήματά μου
με πάνε και με φέρνουν
πες μου όχι το ψωμί, τον αέρα
το φως την άνοιξη
το γέλιο σου ποτέ
γιατί θα πέθαινα.
✿     ✿     ✿     ✿
Απέραντη

Βλέπεις αυτά τα χέρια; Έχουν μετρήσει
τη γη, έχουν ξεχωρίσει
τα ορυκτά από τα δημητριακά,
έχουν κάνει ειρήνη και πόλεμο,
έχουν καταρρίψει τις αποστάσεις
όλων των θαλασσών και ποταμών,
κι όμως
όταν σε διατρέχουν
εσένα, μικρή
σπειρί από στάρι, κορυδαλλέ,
δεν φτάνουν να σε περικλείσουν,
κουράζονται πλησιάζοντας
τα δίδυμα περιστέρια
που αναπαύονται ή πετάν στο στήθος σου,
διατρέχουν τις αποστάσεις των ποδιών σου,
τυλίγονται στο φως της μέσης σου.
Για μένα είσαι θησαυρός πιο φορτωμένος από απεραντότητα
πιο κι απ΄τη θάλασσα κι απ’ τα τσαμπιά της.
Κι είσαι λευκή και γαλανή κι εκτεταμένη σαν
την γη στον τρύγο.
Σ’ αυτή την περιοχή,
από τα πόδια ως το μέτωπό σου,
προχωρώντας, προχωρώντας προχωρώντας
θα περάσω τη ζωή μου.
μετφρ. Βασίλης Λαλιώτης
http://www.poiein.gr/

Μαζί με τη "μούσα" του (και τρίτη σύζυγό του), Ματίλντε Ουρούτια (1951)




ΣΚΥΒΩ ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ

Σκύβω στα βράδυα τραβώ τα περίλυπα δίχτυα μου
στους ωκεανούς των ματιών σου.

Εκεί ξαπλώνει και καίγεται στην πιο ψηλή φωτιά
η μοναξιά μου που κουνάει τα μπράτσα σαν ναυαγός.

Κάνω κόκκινα σινιάλα στα απόντα μάτια σου
που κυματίζουν σαν τη θάλασσα στην όχθη ενός φάρου.

Φύλαγες μόνο σκότη, μακρινή και δική μου γυναίκα,
από το βλέμμα σου αναδύεται κάποτε η παραλία του τρόμου.

Σκύβω στα βράδυα ρίχνω τα περίλυπα δίχτυα μου
σε κείνη τη θάλασσα που πάλλει τους ωκεανούς των ματιών σου.

Τα νυχτοπούλια ραμφίζουν τα πρώτα αστέρια
που σπινθηρίζουν σαν την ψυχή μου όταν σε αγαπώ.

Καλπάζει η νύχτα στη μαύρη φοράδα της
σκορπίζοντας γαλάζια στάχυα στο λιβάδι.

✿     ✿     ✿     ✿

ΠΡΙΝ ΣΕ ΑΓΑΠΗΣΩ

Πριν σε αγαπήσω, τίποτα δεν ήταν
δικό μου: όλο βωλόδερνα στους δρόμους:
τίποτα αξία κι όνομα δεν είχε:
έλπιζε ο κόσμος μόνο στον αέρα.

Είχα γνωρίσει σταχτερά σαλόνια,
τούνελ κατοικημένα απ' το φεγγάρι,
στέγαστρα άπονα που αποχαιρετιόνταν,
ερωτήσεις που επέμεναν στην άμμο.

Βουβά ήταν όλα, πεθαμένα κι άδεια,
πεσμένα, ξεπεσμένα κι αφημένα,
ήαταν αναλλοτρίωτα όλα ξένα,

όλα ήταν κανενός κι όλα των άλλων,
ώσπου η φτώχεια σου κι η ομορφιά σου
γέμισαν το φθινόπωρο με δώρα.

✿     ✿     ✿     ✿

ΣΟΝΑΤΕΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ


Μ' αρέσει μες στη νύχτα να σε νιώθω

Μ' αρέσει μες στη νύχτα να σε νιώθω κοντά μου,
αθώρητη στον ύπνο σου, σοβαρή κι ερεβένια,
ενώ εγώ τις σκοτούρες μου ξεμπλέκω
σαν να 'ταν τάχα δίχτυα μπερδεμένα.

Απούσα, μέσα στα όνειρα ταξιδεύει η καρδιά σου,
μα το εγκαταλειμμένο κορμί σου ανασαλεύει
στα τυφλά αναζητώντας με, τον ύπνο αξαινοντάς μου,
σαν το φυντάνι που διπλό γίνεται μες στον ίσκιο.

Όρθή, θα 'σαι άλλη που αύριο θα ζήσει,
όμως από τα χαμένα μέτωπα μες στη νύχτα,
από το ζω και δεν ζω που βρισκόμαστε, κάτι

μένει που μες στης ζωής το φως μας πλησιάζει
λες και έχει με φωτιά η σφραγίδα του ίσκιου
τα κρυφά πλάσματα του σημαδέψει.
http://kokkinoprwi.blogspot.gr/


Η βασίλισσα

Σε ονόμασα βασίλισσα.
Υπάρχουν ψηλότερες από σένα, ψηλότερες.
Υπάρχουν αγνότερες από σένα, αγνότερες.
Υπάρχουν ομορφότερες από σένα, ομορφότερες.
Αλλά εσύ είσαι η βασίλισσα.

Όταν περπατάς στο δρόμο
κανείς δε σε αναγνωρίζει.
Κανένας δε βλέπει το κρυστάλλινο σου στέμμα, κανένας δεν κοιτάζει
το από κόκκινο χρυσό χαλί
που πατάς καθώς περνάς,
το χαλί δεν υπάρχει.

Κι όταν εμφανίζεσαι
όλοι οι ποταμοί ακούγονται
στο κορμί μου, καμπάνες
σείουν τον ουρανό
κι ένας ύμνος γεμίζει τον κόσμο.

Μονάχα εσύ κι εγώ,
μονάχα εσύ κι εγώ, αγάπη μου,
τον ακούμε.
https://www.vakxikon.gr/

✿     ✿     ✿     ✿
Δε σ' αγαπώ

Δεν σ’ αγαπώ σαν να ’σουν αγοραίο ρόδο, τοπάζι
ή σαν βέλος γαρύφαλλου που σκορπά φωτιά:
σ’ αγαπώ όπως αγαπιούνται κάποια ρόδα σκοτεινά
Μυστικά, ανάμεσα σε ψυχή και σκιά

Σ’ αγαπώ σαν το φυτό που δεν ανθοφορεί και μέσα του
Κουβαλά, κρυμμένο, το φως από τα άνθη του
Χάρη στον έρωτά σου μέσα στο κορμί μου ζει το σκοτεινό
Και συμπυκνωμένο άρωμα που βγαίνει απ’ τη γη.

Σ’ αγαπώ δίχως να ξέρω πώς, ούτε πότε ούτε κι από πού,
σ’ αγαπώ απλά, δίχως προβλήματα κι υπερηφάνεια καμιά:
έτσι σ’ αγαπώ γιατί δεν ξέρω αλλιώς ν αγαπώ

παρά μόνον με τον τρόπο να μην είμαι εγώ και να μην είσαι εσύ
τόσο κοντά που το χέρι σου στο στήθος μου να είναι το δικό μου,
τόσο κοντά που να κλείνουνε τα μάτια σου πάνω στο όνειρό μου
(μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου)
                                    ✿
No te amo como si fueras rosa de sal, topacio
o flecha de claveles que propagan eñ fuego:
te amo como se aman ciertas cosas oscuras,
secretamente, entre la sombra y el alma.

Te amo como la planta que no florece y lleva
dentro de sí, escondida, la luz de aquellas flores,
y gracias a tu amor vive oscuro en mi cuerpo
el apretado aroma que ascendió de la tierra.

Te amo sin saber cómo, ni cuándo, ni de dónde,
te amo directamente sin problemas ni orgullo:
así te amo porque no sé amar de otra manera,

Sino así de este modo en que no soy ni eres,
tan cerca que tu mano sobre mi pecho es mía,
tan cerca que se cierran tus ojos con mi sueño.

https://www.translatum.gr/

✿     ✿     ✿     ✿

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.

Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ’ τα πράγματα,
ποτισμένη απ’ τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες τη δική σου σιωπή.

Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τόση δα και απ’ τα αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο – μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.
https://tovivlio.net/

Πάμπλο Νερούδα και Σαλβαδόρ Αλιέντε


Canto General : ο ύμνος στην ελευθερία των λαών


Το CantoGeneral, (Γενικό Τραγούδι) μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη το 1972 στο Παρίσι. Ο Πάμπλο Νερούδα, που ήταν την εποχή εκείνη Πρέσβης της Χιλής στη Γαλλία, ήταν παρών στις πρώτες πρόβες του έργου που έγιναν σε παρισινό στούντιο. Ένα χρόνο αργότερα, το 1973 το έργο προγραμματίστηκε να παρουσιαστεί στη Χιλή σε μια συναυλία αφιερωμένη στον αγώνα του ελληνικού λαού κατά της Δικτατορίας στην Ελλάδα, παρουσία του Σαλβαδόρ Αλλιέντε και του Πάμπλο Νερούδα. Η συναυλία αυτή δεν έγινε ποτέ, το πραξικόπημα του Πινοσέτ αιματοκύλησε τη Χιλή, ο Νερούδα ‘έφυγε’ και το έργο παρουσιάστηκε με τεράστια επιτυχία σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο, και στην ελεύθερη Ελλάδα το 1975, σε συναυλίες αφιερωμένες στη μνήμη του Αλλιέντε, του Νερούδα και στον αγωνιζόμενο λαό της Χιλής, που πέρασαν στην ιστορία.

Ακρογωνιαίος λίθος του συνθετικού έργου του Μίκη Θεοδωράκη, το Κάντο Χενεράλ, ορατόριο σε 13 μέρη, γραμμένο για δύο σολίστ τραγουδιστές, μεικτή χορωδία και δεκαπενταμελή ορχήστρα (2 πιάνα, 3 φλάουτα, 3 κιθάρες, ένα κοντραμπάσο και έξι κρουστά), συγχωνεύει με τον πιο δημιουργικό τρόπο στοιχεία της λατινοαμερικάνικης και ισπανικής μουσικής με την ελληνική μουσική παράδοση.

Ύμνος στην ελευθερία των λαών και την ειρήνη, το Κάντο Χενεράλ, ταξίδεψε παντού και συνεπήρε εκατομμύρια ακροατές με την αυθεντικότητα και το πάθος του. Ο Μίκης Θεοδωράκης, ανέδειξε με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο το μεγαλείο της ποίησης του Νερούδα, κρατώντας το κείμενο του στην αυθεντική του μορφή, κατόρθωσε να ‘περάσει το μήνυμα’, την αγάπη του χιλιανού νομπελίστα για την ελευθερία, την πατρίδα του και τον σκλαβωμένο λαό της, καταργώντας τα σύνορα με όπλο τη δύναμη της τέχνης του και να ‘σφραγίσει’ τις γενιές που ακολούθησαν με το έργο αυτό, που δεν έχει πάψει να είναι δραματικά επίκαιρο.

Το θρυλικό Κάντο Χενεράλ, ιστορικό σημείο συνάντησης της μεγαλειώδους ποίησης του νομπελίστα χιλιανού ποιητή Πάμπλο Νερούδα με τη μουσική του μεγάλου έλληνα συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, παρουσιάστηκε στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, την Τρίτη 17 Ιουλίου, στις 21.00 το βράδυ, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.http://www.loutrakiblog.gr/

AMERICA INSURRECTA 

Η γή μας, γη πλατιά, ερημιές,
πλημμύρισε βουητό, μπράτσα, στόματα.
Μια βουβαμένη συλλαβή άναβε λίγο λίγο
συγκρατώντας το παράνομο ρόδο,
ωσότου οι πεδιάδες δονήθηκαν
όλο σίδερο και καλπασμό.

Σκληρή η αλήθεια σαν αλέτρι.

Έσκισε τη γη, θεμελίωσε τον πόθο, έπνιξε
τις φύτρες της προπαγάνδας τους και
λευτερώθηκε, μέσα στη μυστική άνοιξη.
Είχε βουβαθεί το λουλούδι της, είχε
κυνηγηθεί το συναγμένο φως της, είχε
χτυπηθεί το μαζικό της προζύμι, των
κρυμμένων λάβαρων το φιλί, αυτή όμως
ξεπετάχτηκε σκίζοντας τοίχους,
αποσπώντας τις φυλακές απ῾ τη γη.

Κούπα της έγινε ο σκούρος λαός, παράλαβε
το εξοστρακισμένο υλικό, το διάδωσε στις
θάλασσας τα πέρατα, το κοπάνισε σ῾
αδάμαστα γουδιά, και βγήκε με χτυπημένες
σελίδες και με την άνοιξη στο δρόμο. Ώρα
χτεσινή, ώρα μεσημεριού, ώρα σημερινή
ξανά, ώρα καρτερεμένη / ανάμεσα στο
λεφτό που πέθανε και σ῾ αυτό που γεννιέται,
στην αγκαθιασμένη εποχή της ψευτιάς.

Πατρίδα έχεις γεννηθεί από ξυλοκόπους,
από τέκνα αβάφτιστα, από μαραγκούς, από
κείνους που δώσαν σαν παράξενο πουλί
μια σταγόνα αίμα πετούμενο, και σήμερα θα
γεννηθείς και πάλι σκληρή, μες από κει που
ο προδότης και ο δεσμοφύλακας σε
πιστεύανε παντοτινά θαμμένη.

Σήμερα, όπως και τότε, θα γεννηθείς απ’ το λαό.

Σήμερα θα βγεις μες απ’ το κάρβουνο και τη
δρόσι. Σήμερα θα καταφέρεις να τραντάξεις
τις πόρτες με χέρια κακοπαθιασμένα, με κομμάτια
ψυχής που περισώθηκε,
με δέσμες από βλέμματα που ο θάνατος δεν έσβησε:
εργαλεία φοβερά κάτω απ῾ τα κουρέλια,
έτοιμα για τη μάχη.

http://www.pause-artmag.gr/